เราทุกคนมีบาดแผลที่เรียกว่าประสบการณ์ ที่ทำให้เราโตขึ้น

จากเด็กวัยสิบขวบที่ดูไม่กล้าหาญแถมยังอ่อนต่อโลกอยู่มาก ผ่านมาสิบปีเด็กคนนั้นก็เริ่มรู้ประสาและมีไหวพริบที่จะเอาตัวรอดบ้างในบางที แต่พอผ่านไปอีกยี่สิบปีเด็กคนนั้นก็กลายเป็นผู้ใหญ่ที่นั่งถอนหายใจกับชีวิตอยู่เรื่อยๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง ว่ามันก็แค่นี้แหละชีวิต

จากที่เล่ามาข้างต้นก็น่าจะเห็นการเติบโตของบาดแผลของเด็กคนนี้ได้บ้างความกร้านโลกที่ไม่มีความไร้เดียงสาเหลืออยู่ มันไม่น่าประหลาดใจสักเท่าไหร่ นั่นก็ทำให้เราพอรู้ได้ว่าอย่าคาดหวังกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในวันนี้ เพราะบาดแผลของแต่ละคนไม่เท่ากัน มันก็อาจทำให้เขาไม่เหมือนเขาในเมื่อวานก็ได้ นั่นก็หมายความว่า ประสบการณ์มันก็เหมือนบาดแผลของชีวิต ที่บางครั้งมันคือแผลเป็นแต่บางครั้งก็ไม่หลงเหลือรอยอะไรไว้อยู่เลย แต่สุดท้ายเราก็จำได้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นอย่างไร และเราคงไม่กลับไปทำให้แผลนั้นเกิดขั้นอีกนั่นล่ะประสบการณ์ชั้นดี
 
แต่ก็หลายคนที่เป็นผู้ช่ำชองในการสร้างแผลจนรักษาแผลของตัวเองได้เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เขาผู้นั้นเก่งกาจยิ่งนักที่กล้าเอาตัวเองไปเป็นแผลในจุดเดิมๆ หรืออาจจะเป็นจุดใหม่ๆ ที่สุดท้ายมันก็คือความเจ็บปวดไม่ต่างกัน บางคนยอมเพราะรู้ว่าความเจ็บปวดนั้นแลกมาด้วยความสวยงามที่พวกเขาเต็มใจมอบให้กับชีวิต ที่มั่นคงทดแทนหรือเติมเต็มอะไรบางอย่างได้ แม้จะชั่วพักชั่วครู่ก็ตามนั่นก็ทำให้เห็นว่าเรามีแผลจากความตั้งใจ และ ไม่ตั้งใจ อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นตามที่เราอยากให้เป็น
 
ความเศร้า ความเหงา หรือความสุข คือสิ่งที่เป็นเอฟเฟกต์ที่เกิดขึ้นหลังจากบาดแผลนั้นเกิดขึ้นมาเราจะเลือกจดจำความรู้สึกเหล่านั้น เพราะนั่นคือประสบการณ์ แต่ถ้าร้ายหน่อยก็คงบอกว่านั่นคือบทเรียนซึ่งทั้งหมดที่ว่ามานี้มันทำให้ตัวของเราเอง รู้จักเลือกที่จะเติบโตในทางที่เราไม่บาดเจ็บอีกต่อไปบาดแผลนี้หล่อหลอมให้เราเป็นเราเหมือนเดิม นั่นคงไม่ใช่แต่ถ้าบอกว่าบาดแผลหล่อหลอมให้เราเป็นเราคนใหม่ ที่แข็งแกร่งขึ้นนั่นก็คงจะจริง แรงต้านทานในการรับบาดแผลจากวันแรกเนื้อมันยังนิ่ม ก็เกิดแผลง่ายเหลือเกิน แต่นานวันก็เริ่มรู้จังหวะแล้วว่า เล่นแบบนี้บาดเจ็บกับตัวแน่ ร่างกายมันก็ออโต้ทันทีว่า ไม่เอาไม่เจ็บแบบนั้นอีกแล้วแต่อาจจะไปเจ็บในรูปแบบใหม่ นั่นก็เป็นสร้างแผลใหม่ให้เรียนรู้วิธีรักษากันต่อไป
 
ถึงตรงจุดนี้เราก็ไม่อยากให้ใครมาจงใจสร้างบาดแผลให้เรา เพื่อเป็นการสร้างประสบการณ์อะไรหรอกแต่แค่เปรียบเปรยให้เห็นภาพแค่นั้นว่า บางทีประสบการณ์ก็คือบาดแผล ที่เราทุกคนก็ปรับตัวตามกันไปจะให้เจ็บจนด้านชา หรือ ไม่ยอมเจ็บซ้ำซาก นั่นก็อยู่ที่เราจะเลือกเองว่าบาดแผลช่วยให้เราเติบโตไปบ้างหรือไม่ ถ้าคำตอบคือใช่ เราคงไม่ยอมเจ็บแบบเดิมๆอีกต่อไปแน่นอน