ชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าจะไปเป็นกะหรี่บาห์เรน!...ตอนที่ 2

วันนั้นฉันโคตรอายเพื่อนๆ ร่วมงาน ทั้งทั้งน้อยใจ เสียใจกับโชคชะตา นี่ขนาดมาทำงานเป็นกะหรี่ยังถูกจ้างให้ออกจากงานอีก แต่ก็ยังดีที่เขาให้เงินไว้ต่อทุนเป็นค่ารถไปทำงานร้านอื่นต่อไป คราวนี้ฉันเปลี่ยนไปทำบาร์ออฟโดยตรง  ซึ่งไม่มีค่าจ้างทั้งรายวัน รายเดือน นอกจากต้องได้แขกพาไปนอนหรือไม่ก็รอให้แขกเรียกไปนั่งคุยและบริการที่โต๊ะแบบนี้จะได้ค่าดริ๊งค์แก้วละร้อยกว่าบาท และถ้ายอมให้แขกล้วงควักบ้างก็อาจจะได้เงินทิปเป็นค่าขนมสัก 4-5 ร้อยบาท นี่แหละชีวิตกลางคืนมันก็ต้องลงทุนด้วยเนื้อหนังมังสาแบบนี้แหละ

เกือบเดือนผ่านไปที่มาทำงานร้านนี้ แต่ก็ยังไม่มีไอ้ยุ่นคนไหนเรียกฉันไปนั่งดื่มสักครั้ง ฉันเริ่มคิดหนัก ว่าถ้าเงินทุนก้อนนี้หมดกูจบชีวิตแน่ แต่แล้วไม่กี่วันต่อมาก็มีเพื่อนร่วมงานคนหนึ่งชื่อน้ำ เราค่อนข้างสนิทกัน นางเห็นว่าฉันไม่ค่อยได้งานจึงชักชวนให้ไปทำงานที่ประเทศบาห์เรน ซึ่งนางเคยไปมาก่อน แต่ตอนนี้ผันตัวเองมาเป็นนายหน้าส่งผู้หญิงไปให้แม่แท็ก เพื่อจะได้ค่าหัวรายละ 20,000 บาท

ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่า บาห์เรนเป็นประเทศอะไร อยู่ที่ไหน? และตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ในยามตกอับจนตรอก กูตอบแบบไม่ต้องคิดเยอะว่า

“ไปๆๆๆๆๆ!!” แล้วฉันก็ถามน้ำต่อไปว่า
“บาห์เรนมันเป็นประเทศอะไรวะ?”
“อาหรับ”
“ว้าาาา... กูไม่ทำงานกับคนอาหรับอ่ะ”
“ไม่เป็นไร มึงไปรับแขกฝรั่งก็ได้”
“แต่กูก็ไม่เคยทำงานกับพวกฝรั่งอีกนั่นแหละ”
“มึงจะเลือกมากไปทำไมวะ อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้งาน มีแต่เด็กๆ ทั้งนั้น มึงสู้พวกมันไหวเหรอ?”
เออ ก็จริงนะ นังน้ำพูดถูก ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว ตอนนี้เด็กรุ่นใหม่ที่มาขายตัวมีแต่วัยรุ่นหน้าตาสวยใสทั้งนั้น บางคนอย่างกับลูกคุณหนู ส่วนเราก็อายุมากขึ้นทุกวันจนเป็นรุ่นแม่อีเด็กพวกนี้แล้ว  ถ้าขืนดันทุรังต่อไปมีหวังอดตายแน่ แบบนี้กูยอมไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า เผื่อโชคดีได้ฝรั่งรับเลี้ยงตอนแก่ก็ยังดี
“เออๆๆๆ ไปก็ไปวะ…แต่กูยังไม่มีพาสปอร์ตนะ”
            “งั้นพรุ่งนี้มึงไปทำซะ 3 วันรับพาสฯ แล้วบินเลย”
“เฮ้ย...มันไปง่ายขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”
“เออ ประเทศนี้ไม่ต้องขอวีซ่า ซื้อตั๋วแล้วบินเลย”

วันรุ่งขึ้น ความดีใจจะได้ไปนอกอีกครั้ง ฉันรีบไปทำพาสปอร์ต ทันที (ค่าใช้จ่ายทุกอย่างเบิกล่วงหน้าได้หมด) ในระหว่างรอรับพาสปอร์ต 3 วัน ฉันก็เข้าไปท่องในโลกอินเทอร์เน็ตเพื่อศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับประเทศบาห์เรน แล้วฉันก็รู้ว่าบาห์เรน คือเมืองอาหรับ เป็นหมู่เกาะเล็กๆ อยู่ในคาบสมุทรเมดิเตอร์เรเนียน ใกล้กับประเทศซาอุดิอาระเบีย มีประชากรประมาณ 1 ล้านคน เป็นคนอาหรับในพื้นที่ 60% นอกนั้นเป็นชาติอื่นๆ ที่เข้ามาทำงาน ประชากรส่วนใหญ่ใช้ภาษาอังกฤษ
Ok...ข้อมูลแน่นปึก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่กูเตรียมตัวเตรียมใจไปขาย Hee อย่างเป็นทางการ จากที่เคยๆ ไปมาหลายประเทศกูไม่เคยศึกษาพื้นที่ใดๆ ทั้งนั้น เขาส่งให้ไปก็ไปตามเวรตามกรรม แล้ววันที่ 3 พอรับพาสปอร์ตเสร็จสรรพก็เตรียมตัวพร้อมบินในวันรุ่งขึ้น... แล้ววันนั้นนังน้ำก็แจ้งข่าวดีให้ฉันทราบ

“เฮ้ย หนิง...แม่แท็กที่บาห์เรนบอกมาว่าไม่เอามึงว่ะ!”
“อ้าว… ทำไมอ่ะ?”
“เค้าบอกมึงแก่ไป!”
“แล้วเค้ารู้ได้ไงวะ?”
“ก็กูต้องส่งหน้าพาสฯ ของมึงไปให้แม่แท็กดู เพื่อเค้าจะได้ไปรอรับมึงไง”
“ตายๆๆๆ แล้วกูจะทำยังไงต่อไปนะเนี่ย มึงช่วยกูหน่อยสิน้ำ นี่ถ้าไม่ได้ไปกูไม่มีแดกเลยนะ!”
“เออน่า...มึงอยู่นิ่งๆ สัก 2-3 วันก่อน เดี๋ยวกูช่วยพูดให้ ว่าตัวจริงมึงไม่ได้แก่เหมือนในพาสฯ!”