OPINION

ชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะไปเป็นกะหรี่บาห์เรน ตอนที่ 6

เอรี่ - ธนัดดา สว่างเดือน
14 มิ.ย. 2560
ฉันนึกโมโหแม่แท็กว่าส่งกูมาทำเหี้ยอะไรที่นี่วะเนี่ย เพราะกูเทียบรัศมีสู้พวกอีอ้วนนี้ไม่ได้สักนิด และนึกโมโหอีน้ำที่ไม่บอกข้อมูลนี้ให้รู้ล่วงหน้า ว่าต้องมีการเดินงานตามโรงแรมด้วย ถือว่าเป็นการปกปิดเงื่อนไข เพราะเห็นแก่ได้ค่าหัว 2 หมื่นบาทจากแม่แท็ก อีน้ำมันบอกแค่ว่า บาห์เรนแขกดี งานดี เงินดี ใช้หนี้ไม่ถึงเดือนก็หมด! มีผู้หญิงหลายคนโชคดีได้ฝรั่งรับเลี้ยงไปนักต่อนัก…อีสัส นี่ก็เกือบเดือนแล้วหนี้สินกูยังไม่ขยับไปไหนเลย หนำซ้ำมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากแสนห้าจะเป็นสองแสนอยู่แล้ว เพราะไม่รู้ว่าหักค่าเหี้ยอะไรนักหนา!!

ว่าแล้วฉันก็ทนอยู่ต่อไปไม่ไหว ต้องโทรไปขอร้องแม่แท็กให้ช่วยย้ายสถานที่ทำงานอีกทีเถอะ

“ฮัลโหลเจ๊... ตอนนี้หนิงได้งานยังไม่ถึง 10 รอบเลยคะ เจ๊ช่วยมารับหนิงทีนะ จะให้ไปทำที่ไหนก็ได้ แต่อย่าให้มาทำกับพวกอาหรับเลยนะ เพราะหนิงไม่ใช่สเป็กมันอะคะ!”

“เออๆ งั้นเตรียมเก็บของรอเลย คืนนี้ไปจับฝรั่งที่เอฟวัน” ตอบด้วยเสียงหงุดหงิด

“เอาๆ ได้หมดแหละคะ”

ฉันเก็บกระเป๋าเสร็จสรรพ นั่งรอไม่ถึงชั่วโมงแม่แท็กก็ส่งแท็กซี่ส่วนตัวเป็นคนไทยมารับฉันกลับไปที่อพาร์ตเมนต์…แล้วกูก็มาได้จังหวะที่แม่แท็กกำลังอารมณ์บูดด่าลูกแท็กคนอื่นๆ อยู่พอดี

“อีเจน…ทำไมเมื่อคืนมึงไม่ไปกับกะแขก?” แม่แท็ก

“เมาอะแม่....แขกหายไปไหนก็ไม่รู้!” เจนก้มหน้าตอบเสียงอ่อยๆ

“อีดอก กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าแดกให้เมามาก พอแขกเห็นมึงเมาหมดสภาพมันก็ไม่เอามึงแล้ว”

“ก็หนูนึกว่ายังไงมันต้องเอาหนูไปด้วยนิ” เจนตอบเสียงค่อยมาก

“กูถามหน่อยซิ...ถ้ามึงแดกจนเมาขาดสติแล้วโดนเค้าลากไป Yes ตาย มึงจะทำยังไง?”

“ก็ซวยไงแม่” เจนตอบเสียงสลด

“ซวยกูนะซิอีดอก!! ตำรวจจะได้ควานหาตัวกู เพราะมึงอยู่บ้านกู!”

“หนูขอโทษแม่ สัญญาจะไม่เป็นอย่างนี้อีก”

“จำไว้นะ ถ้ามึงยังแดกเหล้าเมาขนาดนี้อีก กูจะส่งมึงไปเดินงานในตึกไม่ต้องโผล่หัวไปไหน ชอบแบบนั้นใช่มั้ย?” หลังจากสวดนังเจนเสร็จสรรพก็หันไปสวดคนต่อไป

“อีบี...ไหนบอกมาซิเมื่อคืนมึงกัดกับอีอ้อทำไม?”

“ก็อีอ้อมันเอาแขกหนู” อีบีตอบ

“แขกใช่ผัวมึงหรือเปล่า?... ตอบ!” แม่แท็กกระแทกเสียงแข็ง

“ไม่ใช่คะ” บีตอบเสียงพึมพำอยู่ในลำคอ

“แล้วหึงทำเหี้ยอะไร? ต่อไปอย่าให้กูรู้ว่าใครตีกันเพราะหึงหวงแขกอีกนะ แดกข้าวหม้อเดียวกันยังกัดกันเหมือนหมา และจำใส่กะบาลไว้นะว่าแขกไม่ใช่ผัว มันก็แค่มา Yes พวกมึงแก้เซ็ง เมียมันก็มีอยู่แล้ว ยังไงมันก็ไม่เลิกกับเมียมาอยู่กับพวกมึงหรอกนะ ดังนั้นไม่มีใครเป็นเจ้าของ มันจะเลือก Yes ใครก็เป็นสิทธิ์ของมัน หน้าที่ของพวกมึงคือรีบๆ ทำงานรีบเก็บเงินจะได้เลิกอาชีพนี้ ไปทำมาหาแดกอย่างอื่น ไม่ใช่ขาย Hee ไปยันแก่ตาย จำไว้!”  (อีสัส…ด่าหมากระทบแมว) แล้วก็วนมาถึงคิวกูมั่ง

“พี่หนิงคืนนี้ไปจับแขกกับอีบีที่เอฟวันนะ ในนั้นมีแต่แขกฝรั่ง...ถ้าพี่ไม่ได้แขกก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว ขนาดอีพวกผีจีนอายุสี่สิบห้าสิบ มันยังได้งานกันคนละรอบสองรอบ พี่ต้องรีบๆ หาแขกให้ได้ อาทิตย์หน้าต้องไปต่อวีซ่าที่ศรีลังกาแล้วนะ ค่าวีซ่า ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าโรงแรมพี่ต้องออกเอง แต่ถ้าพี่ยังไม่มีหนูจะออกให้ก่อน แล้วค่อยกลับมาทำใช้หนี้หนู”

“ค่าต่อวีซ่านี่ไม่รวมกับค่าแท็กแสนห้าเหรอคะเจ๊… คือว่าน้ำไม่ได้บอกไว้ก่อน”

“ออกให้ทุกอย่างก็ตายซิ ทุกแท็กเหมือนกันทั้งนั้น แต่ถ้าหมดแท็กแล้วจะไม่ไปต่อก็เรื่องของพี่”

จากนั้นแม่แท็กก็อธิบายให้ฉันฟังว่า ตั้งแต่วันนี้ไปฉันกับขวัญต้องย้ายไปอยู่ในโรงแรมซีเชล ซึ่งเป็นห้องรวมกับเด็กแท็กคนอื่นๆ อีก 2-3 คน เตียงใครเตียงมัน โดยเราทั้งคู่จะต้องออกค่าใช้จ่ายเองทั้งหมด ตั้งแต่ค่าห้องวันละ 5 บีดี ค่ากินทั้งวันอีกประมาณ 10 บีดี ค่ารถแท็กซี่ไปทำงานอีก 5 บีดี ค่าบัตรผ่านประตูไปจับแขกอีก 5 บีดี (ทั้งหมดนี้ไม่ได้อยู่ในโปรโมชันแสนห้า) นั่นหมายความว่าทุกวันฉันจะต้องพยายามหาแขกให้ได้มากกว่า 1 รอบ รอบละ 30 บีดี หรือเท่ากับต้องโดนเอาฟรีวันละรอบเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายรายวัน แต่ถ้าวันไหนหาแขกไม่ได้เลย ก็ต้องเบิกล่วงหน้ามาใช้ก่อน แล้วค่อยหักลบกลบหนี้กันทีหลัง ตรงนี้แหละที่ทำให้เด็กแท็กมีหนี้สินเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ใช้ยังไงก็ไม่หมดแท็กซะที…
 
About the Author
ยากูซ่า ค้าบริการ ติดคุก เฉียดตาย...ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอคนนี้เผชิญมาแล้ว วันนี้เธอคือนักเขียนมือรางวัล โดยปี 2554 “ฉันคือเอรี่ กับประสบการณ์ข้ามแดน” คืองานเขียนเล่มแรกที่ได้รับรางวัลชมนาด โดยเป็นการตีแผ่เส้นทางชีวิต หลากประสบการณ์ค้าบริการทั้งโหด เลว ดี ครบรส ล่าสุดปี 2559 เธอก็คว้ารางวัลชมนาดมาอีกครั้งในผลงานที่ชื่อ “ขังหญิง” ตีแผ่ชีวิตคนคุกที่หาอ่านไม่ได้จากที่ไหน
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
ในหัวก็คิดว่าถ้าวิ่งหนีออกไปจะรอดไหม แต่ดูท่าแล้วคงไม่รอด เพราะฉันใส่ส้นสูง แถมเมาอีกต่างหาก เผลอๆ อาจโดนพวกมันกระทืบ...
 
อาชีพกะหรี่ จะหารักแท้จริงใจจากใครนั้นยากมาก หลายคนพาชีวิตมาทิ้งในต่างแดน ถ้าโชคดีมีครอบครัวสุดท้ายก็ต้องเลิก และวนกลับมาขายตัวอีกตามเคย