ไม่มีใครแทนใคร

ประชากรบนโลก ตอนนี้มีอยู่ที่ประมาณ 7,600 ล้านคน
 
คนเยอะมากมายขนาดนี้ บางทีก็น่าแปลกใจว่าทำไมเราไม่เคยเจอคนที่เหมือนกับเรามากๆ  เหมือนจนเป็นเราคนที่สองได้อีก
 
อาจจะเป็นไปได้ตรงที่ความเหมือนกันในลักษณะภายนอก เช่นหน้าตา รูปร่าง น้ำเสียง หรือลักษณะภายในเช่นอุปนิสัย ความชอบ ความไม่ชอบ รสนิยม ทัศนคติ วิธีคิด มุมมองและอื่นๆ ที่แน่นอนว่ามันอาจจะเหมือนกันได้ แต่ลึก ๆ ลงไปแล้วมันก็มีอะไรบางอย่างที่ไม่มีวันเหมือนกันจนสามารถก๊อปปี้ออกมาให้เป็นตัวเราได้อีกคน  เพราะแม้แต่ฝาแฝดที่เหมือนกันอย่างที่สุด ก็ยังมีความแตกต่างเล็ก ๆ ให้เห็น
 
เพราะแต่ละคนคนย่อมจะมีความเป็นตัวตนที่หล่อหลอมจนเกิดเป็นตัวของเราเอง
 
และเพราะคนทุกคนคือหนึ่งเดียวของโลก มีคนเดียว แบบเดียว และสิ่งเดียว
 
ต่อให้เราหน้าตาไม่สวย ไม่หล่อ ไม่เก่ง ไม่ฉลาด หรือไม่ดีพอจะเป็นต้นแบบของใคร แต่เราก็คือตัวเราที่มีเพียงหน่วยเดียวในโลก ไม่ซ้ำและไม่ได้เป็นตัวใคร จงภูมิใจในตัวเองให้มากเข้าไว้และคงจะดีกว่าถ้าเรารู้จักยอมรับและรักตัวเองไปพร้อม ๆ กันด้วย เช่นรู้ว่าเรายังไม่โอเคตรงไหนก็หาทางปรับปรุง อะไรที่ไม่รู้ก็ไปหาประสบการณ์เพิ่มเติมมันซะเพื่อพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น
 
แต่เราก็ยังคงเป็นตัวเราอยู่ดี
 
ในขณะที่โลกกำลังเดินหน้าไปเรื่อยๆ  การรุกล้ำของเทคโนโลยีที่เข้ามาสู่วิถีชีวิตในปัจจุบันอย่างรวดเร็วทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปแบบก้าวกระโดด ธุรกิจหลายอย่างเริ่มจะไม่ใช้แรงงานจากคนอย่างพวกเราอีกต่อไป แต่หันไปใช้โปรแกรมจากคอมพิวเตอร์เข้ามาทำงานแทน ไม่ว่าจะเป็นงานด้านการผลิต งานบริการ งานเอกสาร งานขนส่ง และอีกหลายต่อหลายอย่าง
 
แต่นั่นคงไม่ใช่ทั้งหมด
 
ยังมีอีกหลายอย่างเช่นกัน ที่ระบบแบบนั้นไม่อาจมาแทนที่ได้
 
แม้แต่งานด้านปฏิสัมพันธ์แน่นอนว่าระบบอาจจะก้าวหน้าถึงขั้นสร้างบทสนทนาให้เหมือนกับคนได้จริงๆ แต่มันก็แทนความรู้สึก แทนอารมณ์จริง ๆ ของเราไม่ได้เลย
 
เหมือนเราที่มีเพียงคนเดียวในโลก ไม่มีใครแทนที่ได้เช่นกัน
 
เหมือนคนรักเก่า ที่ต่อให้เรามีคนใหม่ ก็ไม่มีใครเหมือนคนรักคนเดิม
 
เหมือนแก้วสักใบแตก เราหาแก้วใบใหม่มาวางแทนที่ มันอาจจะเหมือนแก้วใบเดิมทุกอย่าง
แต่มันก็ไม่ใช่แก้วใบเดิมใบนั้น
เราไม่มีทางจะเป็นคนอื่นไปได้ และคนอื่นก็ไม่มีทางจะเป็นเราได้เหมือนกัน
 
ถ้ามีใครสักคนรักเรา นั่นเพราะความเป็นตัวเรา  และถ้าเรารักใคร นั่นก็เพราะความเป็นตัวเขา
 
วิวัฒนาการที่ก้าวหน้าไปทุกวันมันจะไกลไปถึงไหนก็สุดเกินจะคิด แต่วันหนึ่งเราอาจมีเทคโนโลยีหุ่นยนต์ที่เหมือนคนทุกอย่าง เป็นที่ปรึกษาพูดคุยกับเรา เป็นเพื่อนเรา เดินเล่นไปด้วยกันกับเรา จูงมือเรา  หรือแม้แต่รักเรา ตามแต่โปรแกรมจะป้อนให้มันเป็นอย่างไร
 
แต่ก่อนจะไปถึงวันนั้น
 
วันนี้เรายังได้มีโอกาสใช้หัวใจตัดสิน เรายังได้ใช้ความรู้สึกในจิตใจนำพาชีวิต ทุกอารมณ์ ทุกห้วงความรู้สึก ไม่ว่าจะเป็นด้านบวก ด้านลบ แต่มันก็ขับเคลื่อนให้ชีวิตเดินหน้าไปได้  ปล่อยให้มันนำพาเราไปบ้าง ก็เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นคน ความเป็นมนุษย์ ที่ไม่มีอะไรมาแทนที่ตรงนั้นได้
 
หรือจนกว่าวันนั้นจะมาถึงจริงๆ