เมื่อฉันอยู่กับฆาตกร 10 คนในห้องปิดตาย

ณ ห้องปิดตายแห่งหนึ่ง...เต็มไปด้วยนักฆ่ามืออาชีพ  เหล่าฆาตกรถูกว่าจ้างมาเพื่อกำจัดศัตรูที่ขวางเส้นทางสำเร็จในแต่ละด้าน ซึ่งแต่ละคนจะมีเทคนิคเหนือชั้น มีทั้งแบบครึกโครม เงียบเชียบ และแยบยล หลายครั้งพวกเขาต้องทำงานร่วมกันเพื่อความสมบูรณ์แบบของภารกิจ และมีบ้างที่ต้องอาศัยเวลาเพราะไม่สามารถปิดฉากฆาตกรรมได้เพียงดาบเดียว
 
นักฆ่าคนแรกมีลักษณะภูมิฐาน เขาเป็นคนมีอิทธิพลอย่างสูงในสังคม เมื่อต้องการสังหารใครเขาจะไม่ลงมือเองแต่จะใช้อิทธิพลของตัวเองในการขมขู่กรรโชก บีบบังคับ และที่น่าแปลกคือกฎหมายไม่เคยทำอะไรเขาได้เลยสักครั้ง ฉันให้สมญานามเขาว่า “เงินทอง”
 
เช่นเดียวกับนกต่อที่ดีที่สุดที่มักจะใช้เสน่ห์ของตนเองในการล่อลวงเหยื่อมาสังหาร เธอถนัดการใช้จริตผสานกับดักทุกชนิดเพื่อปูทางไปสู่จุดที่ดีกว่า เธอแสวงหาความสำเร็จโดยใช้เรือนร่างโดยไม่สนใจความถูกต้องฉันจึงเรียกเธอว่า “ความงาม”
 
การตกหลุมรักด้วยหูเป็นสิ่งที่น่ากลัวมากอย่างหนึ่ง นักฆ่าคนที่สามนี้ถนัดจิตวิทยาในการหว่านล้อม เขามีฝีปากระดับพระกาฬ ฉ้อฉลเพื่อประโยชน์ส่วนตน หลายครั้งเขาพูดเพื่อสร้างหนทางให้ตัวเองหรือพูดว่าร้ายใครต่อใครให้เสี่ยมเสียเกียรติ ซึ่งวิธีจัดการเหยื่อที่ได้ผลชะงัดที่สุดคือพูดดีเข้าตัวแล้วผลักผู้อื่นตกเหว ฉันให้สมญานามเขาว่า “วาจา”
               
บางครั้งนักฆ่ามาในรูปแบบผู้อาวุโสที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ชีวิต พวกเขามักใช้ความน่าเชื่อถือของตนเองและปิดกั้นคลื่นลูกใหม่ โดยให้เหตุผลว่า “ของมันเป็นแบบนี้...จะเปลี่ยนแปลงไม่ได้” ทุกครั้งที่มีสัญญาณการสั่นคลอนเกิดขึ้นพวกเขาจะรีบกำจัดเพื่อคงอิทธิพลดั้งเดิมให้ยาวนานที่สุด ฉันเรียกว่า “การยึดติด”
 
หลายครั้งมันสมองถูกใช้ในทางที่ดีเพื่อเพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆให้กับโลกแต่ฆาตกรบางคนนำมาใช้เพื่อล่อลวงคนที่รู้ไม่เท่าทัน กลโกงจากนักฆ่าผู้นี้ช่างแยบยลจนเหยื่อตายก่อนยังไม่ทันได้สติ ฉันเรียกเขาว่า “ฉลาดแกมโกง”
 
นักฆ่าที่อาศัยโชคในการเล่นงานมักจะรอถึงคราวเคราะห์ประหนึ่งสิงโตซุ่มรอเหยื่อ เมื่อใครล้มลงก็จะรีบขย้ำ แม้ว่าเขาจะมีโอกาสช่วยเหลือหรือฉุดให้ชีวิตหนึ่งกลับมาโชติช่วงได้อีกครั้งแต่เขาเลือกที่จะเหยียบให้จมดินเพื่อทำให้ตัวเองสูงขึ้น เราเรียกนักฆ่าคนนี้ว่า “จังหวะ”
               
ขณะที่ความทะยานอยากเสมือนคมมีด นักฆ่าผู้นี้กำจัดคู่แข่งให้พ้นทางโดยเพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสาม ทวีคูณไปเรื่อยๆ เขาโหยหาจุดสูงสุดและฆ่าคนไม่รู้จักอิ่ม เมื่อความไม่พอสิงสู่ในจิตใจเขาจะทำทุกสิ่งเพื่อครอบครอง เราเรียกเขาว่า “ความโลภ”
 
มีคำกล่าวว่า ‘ ปีศาจที่น่ากลัวที่สุดคือปีศาจที่อยู่ในคราบนักบุญ ’ เห็นจะจริง เมื่อนักฆ่าทำตัวเป็นผู้พิพากษา เขาสวมบทบาทเป็นตุลาการคอยตัดสินคนนั้นคนนี้ ใครที่แตกต่างจากตน ทั้งเชื้อชาติ สีผิว หรือศาสนา ฯลฯ นักฆ่าจะร่วมประณาม กีดกัน เสียดแทงจิตใจให้เหยื่อเหมือนตายทั้งเป็น สมญานามของเขาคือ ‘การตัดสิน’
 
ตรงข้ามกับ ‘ความสงสาร’ สาวน้อยผู้สบถด่าโชคชะตาด้วยความน้อยใจ เธอเล่นกับความเมตตาของเหยื่อก่อนเผยให้เห็นว่าแท้จริงแล้วน้ำตาคือยาพิษ เมื่อเหยื่อจิตใจดีหลงเข้ามา กว่าจะรู้ว่าทำคุณบูชาโทษก็สายไปเสียแล้ว เข้าทำนองสุภาษิตชาวนากับงูเห่า จนสร้างบาดแผลให้ใครต่อใครเป็นวงกว้าง
           
สุดท้ายฆาตกรผู้ไม่ยี่หระกับอะไรทั้งสิ้น แต่ความไม่ยินดียินร้ายกลับเป็นภัยแก่ผู้อื่น ยามเห็นจุดตกต่ำของมนุษย์แม้จะช่วยได้กลับปล่อยไปโดยถือว่าไม่ใช่เรื่องของตนไม่เอามาเป็นภาระ สุดท้ายเขามองความตายของมนุษย์เป็นสิ่งสามัญซ้ำแล้วซ้ำเล่า เราเรียกเขาว่า “ความละเลย”
 
อุปมาดังกล่าวเปรียบเปรย ‘ห้องปิดตาย’ หมายถึง จิตใจมนุษย์ ส่วน ‘นักฆ่า’ คือปัจจัยที่คนเลือกใช้มาทำร้ายกันในสังคม บางอย่างเป็นพรสวรรค์ที่ประเจ้าประทานมาแต่มนุษย์กลับใช้ในทางที่ผิด หลายครั้งเราสร้างโอกาสให้กับตนเองโดยไม่สนใจว่าวันนี้เราฆ่าใครไปบ้าง ที่สำคัญคนเราอาจจะสร้างฆาตกรในจิตใจเหล่านี้พร้อมๆกันหลายคาแรคเตอร์ เพื่อร่วมมือกันทำร้ายใครสักคนเพื่อเป้าหมายของตัวเอง

จงระวังอย่าให้ใครใช้ฆาตกรในห้องปิดตายมาฆ่าคุณ เช่นเดียวกันอย่าปล่อยฆาตกรในใจไปฆ่าใคร! บาปไม่ได้ทำขึ้นตลอด...ก่อนจะเข้าตัว