มีเรื่องสั้นเรื่องหนึ่งเล่าว่า “คู่รักออกทริปต่างจังหวัด ประสบอุบัติเหตุแฟนสาวเสียชีวิตทันที เหตุเพราะทะเลาะกัน เจ็บทั้งเป็นเกิดกับผู้ชาย แต่ไม่มีใครรับรู้ความเสียใจของเขาอีกแล้ว” ทุกครั้งที่ผมได้ยินข่าวหรือเสพข่าวเรื่องการสูญเสียระหว่างคนรัก หรือครอบครัว รู้สึกได้เลยว่าทุกวินาทีมันมีค่ากับทุกๆคนที่เรารักจริงๆ คำพูดทุกคำที่พูดออกไปมันมีความหมายหมด จะเสียเวลาทะเลาะกันไหม หากรู้ล่วงหน้าว่าแฟนเราจะตายในวันพรุ่งนี้…ถ้าทุกคนรู้ก่อน ก็คงป้องกันอะไรได้เยอะ แต่ความเป็นจริงคือ ไม่มีใครรู้ล่วงหน้าได้เลย จึงยากที่คนจะทำใจได้ เมื่อเกิดการสูญเสียจริงๆ
เรื่องจริงที่เกิดขึ้นคือ เวลาคนเราทำผิด เชื่อว่าผ่านไปสักพักเราจะรู้สึกผิดมากกว่าโกรธหรือแค้น นึกอีกทีมันก็เสียเวลาไปมากกับการปล่อยให้เวลาผ่านไป โดยบทสนทนาระหว่างกันมีแต่คำถางถาง ดูถูก ด่ากัน มันต่างกันมากเลยใช่ไหมกับโมเมนต์ที่เคยบอกรักกัน เพราะเราต่างให้อารมณ์มากำหนดชีวิตเรา และมันก็เป็นเจ้าเหนือหัวที่คุณเองก็ไม่สามารถจะขจัดมันออกไปได้ ค่าของความโกรธน้อยกว่าค่าของความรักมาก โกรธเป็นเหมือนนักฆ่า รักและอภัยเป็นนักบุญ ความตายเป็นปีศาจ แต่ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน ปีศาจ นักฆ่า ก็ยากที่จะฆ่านักบุญ ถ้าคุณยินยอมที่จะให้นักบุญเข้ามามีบทบาทในชีวิตคุณ นั่นคือรักและอภัย ความอัศจรรย์คือนักบุญจะอยู่ไปกับคุณตลอดเวลา แม้วันที่คุณไม่เหลือใคร เหมือนใครคนหนึ่งที่จากเราไปไม่มีวันกลับ แต่ดูสิเรายังรักเขาอยู่ ดูสิมันเจ็บปวดมากเลย ดูสิตอนเธอมีชีวิตอยู่เราไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้ แต่เขารับรู้ไหม?...ไม่
“เขาไม่สมควรได้รับมัน” “มันไม่ควรเกิดขึ้นกับเขา” เสียงพูดของคนมากหน้าหลายตา สวมชุดดำร่วมไว้อาลัยกับการสูญเสียของคุณ ในขณะที่คุณติดอยู่ในห้วงความเสียใจและไม่ต้องการรับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว” ดูเหมือนว่ายิ่งจินตนาการต่อไปเรื่อยๆ ภาพความสวยงามของคู่รักคู่นี้เริ่มดาร์กลงเรื่อยๆ ตอนจบคงเศร้ามากแน่ๆ แต่รู้ไหม “ว่าเราทุกคนคือผู้กำกับกำหนดหนังชีวิตของตัวเองได้” “คุณเปลี่ยนทุกฉากของหนังคุณได้ตลอดเวลา และอย่าลืมที่จะทำให้ตอนจบของหนังออกมาตามเสียงหัวใจของคุณเรียกร้องที่สุด”
จงอย่ารอให้คนที่เคยอยู่ข้างกายคุณจากไปจนเหลือเพียงกลิ่นน้ำหอมที่เขาเคยฉีด จงอย่าทำให้เขาต้องน้อยใจในชีวิตตัวเองจนถึงขั้นต้องทำร้ายตัวเอง เรื่องของความรู้สึกเป็นสิ่งที่ระเอียดอ่อนเกินไป และมันอาจสายไปเกินกว่าที่คุณจะเอ่ยคำว่าขอโทษเสียอีก จงระวังในคำพูดและให้เกียรติกัน ไม่ว่าคนๆนั้นคือคนที่เรารักในแบบไหนก็ตาม วันหนึ่งถ้าเหตุการณ์เหล่านี้ต้องเกิดขึ้นจริงๆ เมื่อคุณได้ยินคำปลอบใจ เมื่อคุณต้องเจอกับการร่ำลา คุณจะรู้สึกเจ็บน้อยกว่าที่คุณทำอะไรลงไปไม่ทันคิดหรือโมเมนต์ที่แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว
หากคิดว่าคนๆนั้นคือคนๆเดียวกับคนที่คุณรัก อย่าปล่อยให้ต้องถึงวันที่ต้องมาคิดถึงความหลัง แต่ให้คิดถึงอนาคตของกันและกันระหว่างที่ยังคงอยู่ด้วยกัน และรู้ตัวเสมอว่า “เวลา” มีจำกัด…
