OPINION

กิบบอนส์ เด็ก ลึก ลับ

สุเทพ ศรีสมุทร์
9 พ.ค. 2561
หลากหลายเรื่องราว ที่เกิดขึ้นบนโลกใบนี้ หลายเรื่องอาจเป็นเรื่องเหนือจินตนาการยากเกินกว่าที่จะพิสูจน์ บางเรื่องก็น่าขนลุกเกินกว่าที่มนุษย์จะเคยเจอ จนถึงปัจจุบันบางเรื่องก็ยังไม่ถูกไขข้อสงสัยสักที

สองพี่น้องกิบบอนส์ คือจูนและเจนนิเฟอร์ มองภายนอกแล้วอาจจะเป็นเด็กแฝดใสๆธรรมดาทั่วไป แต่เรื่องราวของสองพี่น้อง ดูโหดร้ายมากกว่าที่เด็กจะสามารถทำได้ สองพี่น้องผิวสีเกิดในช่วงยุค 60 โดยปกติแล้วเด็กทั่วไปจะใช้ภาษาพ่อภาษาแม่ตั้งแต่เริ่มพูดได้อยู่แล้ว แต่สำหรับสองคนนี้ เขามีภาษาเป็นของตัวเองที่ใช้สื่อสารกันตั้งแต่เด็กๆ เข้าใจกันเอง ไม่มีใครสามารถเข้าใจได้ และทั้งคู่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก หรือไม่เข้าสังคมนั่นเอง



ปัญหาการไม่เข้าสังคมของเด็ก เป็นปัญหาค่อนข้างใหญ่ เพราะมันจะส่งผลหรือเปลี่ยนชีวิตของเด็กไปเลย แต่พ่อแม่ของสองพี่น้องก็ไม่ได้เพิกเฉย เพราะพ่อแม่ได้จับทั้งคู่แยกคนละโรงเรียนแล้ว แต่แทนที่จะมีอะไรดีๆตามมา ในทางกลับกันกลับตามมาด้วยเรื่องแย่ๆ เพราะทั้งคู่ได้กลายเป็นเด็กที่มีความก้าวร้าว และเป็นอาชญากรในที่สุด จนถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช



มีคำๆหนึ่งที่เด็กสองคนนี้เคยพูดเอาไว้ ความว่า “ต้องมีใครสักคนตายไป อีกคนถึงจะเป็นอิสระ” เป็นประโยคพิศวง ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกจากปากเด็ก เหมือนมีเรื่องราวบางอย่างที่ถูกซ่อนเอาไว้ภายใต้ความใสของเด็ก และในสุดท้าย เจนนิเฟอร์ก็ยอมสละชีวิตของตัวเอง จากอาการหัวใจวายอย่างไม่ทราบสาเหตุ

แต่ที่น่าทึ่งกว่านั้น คือ จูน กลับกลายเป็นคน ปกติ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น อะไรที่ทำให้เรื่องราวเหล่านี้พิศวง ที่ไม่ว่าจะมีใครฉลาดแค่ไหน นิมิตว่าจะไขปริศนาเหล่านี้ให้ได้ แต่ก็ยังไม่เคยมีใครทำได้ แม้กระทั่งเรื่องราวของสิ่งมีชีวิตนอกโลก ปัจจุบันก็ยังคงเป็นที่ถกเถียงกัน…   

ขอบคุณรูปภาพจาก https://www.historicmysteries.com/june-jennifer-gibbons/
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
การวางแผนล่วงหน้าระยะยาวแล้วพยายามเดินตามแผน กลับจะทำให้เราลืมมองโอกาสที่ซ่อนอยู่รอบตัว สู้เดินก้าวสั้นๆ แล้วแก้ไขไปตามทาง ไม่มีการวางกรอบจำกัดตัวเอง ไม่ "บ้าวางแผน" จะดีกว่า 
 
คงไม่มีอะไรที่จะมีความสุขไปกว่า การได้อยู่กับตัวเองและเข้ามาอยู่ในโลกของเราอีกครั้ง การเดินไปเรื่อยๆบางทีอาจทำให้เราเป๋ๆงงๆไปบ้าง ว่าจุดที่เรายืนอยู่ จริงๆแล้วเราต้องการแบบนี้ใช่หรือไม่ หรือแค่ไปตามสังคมที่พัดๆพาๆเราไปเรื่อย ทั้งที่เราก็ไม่รู้ว่าเต็มใจที่จะยืนอยู่ตรงนี้ไหม แต่พอรู้ตัวอีกที บางทีก็ไม่ใช่ในสิ่งที่อยากจะเป็น