เมื่อรู้ตัวเองแล้วว่า เราตอนนี้กับตอนนั้นเราเป็นเราในคนละคน แล้วอะไรถึงทำให้เราเปลี่ยนไป สิ่งรอบข้างหรือใจเราเองที่เต็มใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใด อะไรเลยจะไม่สำคัญไปกว่า “คุณมีความสุขจริงๆใช่ไหมกับสิ่งที่เป็นอยู่” “หรือแค่สุขกันปลอมๆ” ไม่มีใครตอบสองคำถามนี้ได้ นอกจากใจตัวเราเอง ความสุขมักอยู่ในตัวตนของเราเสมอ มันจะอยู่หรือหายไปใครก็ไม่มีทางจะเอาไปได้ นอกจากเราเองจะทิ้งๆขว้างๆหรือโยนความสุขออกไปจากตัวเอง
หันกลับมาดูตัวเองอีกครั้ง วันนี้ไม่เหมือนกับวันนั้นจริงๆ แล้วก็มีคำตอบอีกครั้งว่า ตัวเราวันนี้อาจไม่ใช่ตัวเราจริงๆ เพราะเมื่อลองย้อนไปดูในเมื่อก่อน สิ่งที่เคยทำหรือความสุขง่ายๆที่เคยมีด้วยตัวเอง วันนี้หายไปไหนหมดนะ สังคมและสิ่งรอบข้างกลืนตัวเราไปได้ขนาดนั้นเลยหรอ นี่คือสิ่งที่น่าตกใจ เพื่อนพ้องที่ดูบ้านๆ อาหารที่ดูง่ายๆที่เราเคยทานอะไรก็ได้ วันนี้เรากลายเป็นคนที่นู้นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สิ่งที่เรารักที่เคยเฮฮากับเพื่อนๆ สิ่งนั้นกลับไม่มีแล้วในตอนนี้ กลายเป็นเราคนใหม่ที่มีความสุขวูบๆวาบๆ ความเป็นตัวเองหรือตัวตนของเรากลับไหลตามไปกับสิ่งที่ไม่อยากดูแตกต่างจากคนอื่น มันเรียกว่าสุขจริงๆใช่ไหม อันนี้ต้องลองเช็กกับตัวเอง
เคยมีคนบอกไว้ว่า “เวลาอยู่กับใครแล้วเป็นตัวเองได้ ให้รักษาคนๆนั้นไว้ในชีวิตให้นานๆ” ฟังแล้วก็คิดต่อว่า “เวลาอยู่ที่ไหน แล้วเป็นตัวเองได้ นั่นก็โชคดีเหลือเกินที่ไม่ไหลไปตามใคร” ถ้าวันนี้ได้อ่านบทความทั้งหมดจนถึงบรรทัดนี้ แล้วเราสะกิดในใจนิดๆว่า เราเป็นแบบนั้นหรือเปล่า ก็ลองใช้เวลาเงียบๆถามไถ่ตัวเองดูบ้างว่า “วันนี้ที่มีความสุข ที่หัวเราะได้ เรารู้สึกแบบนั้นจริงๆใช่ไหม” อย่าปล่อยให้สิ่งรอบตัวกลืนตัวเรา จนตัวเราไม่มี อย่าไปทำอะไรตามๆเขาเพียงเพราะไม่อยากรู้สึกแตกต่าง แล้วหัดปฏิเสธให้เป็นบ้างเพื่อรักษาความเป็นตัวเองไว้ แต่ก่อนหน้านั้นอาจจะต้องย้ำเตือนในใจกันสักหน่อยว่า
เราเป็นใคร
เรามาอยู่ตรงนี้เพื่อทำอะไร
เราในอนาคตเป็นใคร
คำถามสั้นๆสามข้อ อ่านง่ายแต่ตอบยาก บางคนว่าอย่างนั้น แต่ลองหาคำตอบเถอะเพราะอะไรที่เกี่ยวกับตัวเรา มันก็มีคำตอบในตัวของมันอยู่แล้ว วันหนึ่งงงๆกับชีวิต จะได้ไม่เป๋ไปเป๋มา แล้วกลับมานอนแบบงงๆว่า “ชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันใช่ที่เราอยากจะเป็นจริงๆหรอ” อย่าเสียเวลาไปกับการไหลตามคนรอบข้าง มีจุดยืนเป็นของตัวเอง แล้วเดินไปเท่าที่แรงเราจะมี คนเรามีชีวิตได้ไม่รู้กี่พาร์ท มีสังคมได้ไม่รู้กี่กลุ่ม อยู่กับคนได้ไม่รู้กี่คน แต่กลับมาดูตัวเอง สุดท้ายต้องรู้ว่า เราคือใคร แล้วคนแบบไหนที่เราจะสนิทด้วย สังคมแบบไหนที่เราจะอยู่ แล้วอะไรที่เรารักแล้วอยากจะทำไปตลอดชีวิต
ลองหาเวลานั่งคุยกับตัวเองกันดู บางทีอาจจะพบเราคนใหม่ที่ไม่เคยต้องการเลยก็ได้ เมื่อพบแล้วค่อยๆถอยกลับมาสู่ในโลกใบเดิมของตัวเอง ความน่ารักในโลกของเรา ไม่มีใครรู้มากไปกว่าตัวเราได้หรอก นั่นแหละความสุขจริงๆ
