นี่คือตำแหน่งที่ตั้งของ ‘เนเวอร์แลนด์’ ตามที่ ปีเตอร์ แพน ได้บอกไว้แก่ เวนดี้
ใช่แล้ว...
ปีเตอร์ แพน เด็กน้อยคนนั้น ที่คนทั้งโลกรู้จักกันดี
ปีเตอร์ แพน เด็กน้อยคนนั้น ที่มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
ปีเตอร์ แพน เด็กน้อยคนนั้น ที่มีเรื่องราวสนุกสนานไปกับการผจญภัยใหม่ๆ
ปีเตอร์ แพน เด็กน้อยคนนั้น ที่ไม่มีวันเติบโตขึ้นไปกว่าวันแรกที่เราได้รู้จักกัน
ปีเตอร์ แพน เด็กน้อยคนนั้น ที่อาศัยอยู่ที่ ‘เนเวอร์แลนด์’ ดินแดนที่กาลเวลาหยุดนิ่ง
และยังคงอยู่ที่เดิมตรงนั้น จนทุกวันนี้
.
ถ้า ‘เนเวอร์แลนด์’ อยู่ที่ดาวดวงนั้น แล้วเราจะไปที่เนเวอร์แลนด์ได้อย่างไร?
เมื่อเราไม่ได้เป็นอย่างเหล่าเด็ก ๆ ที่มี ปีเตอร์ แพน อยู่ใกล้ๆและช่วยนำทางพวกเราไปพร้อมกัน
แล้ว การมุ่งหน้าตามดวงดาวที่เปล่งแสงไป เจาะจงหรือไม่ว่าต้องบินไปเท่านั้น?
แล้ว เราจะบินไป ได้อย่างไร?
.
เจ.เอ็ม.แบร์รี่ ผู้ประพันธ์ ปีเตอร์ แพน ครั้งหนึ่งเคยเขียนไว้ในหนังสือ The Little White Bird ที่เป็นเรื่องราวต้นกำเนิดของ ปีเตอร์ แพน ว่า
“...the moment you doubt whether you can fly, you cease forever to be able to do it. The reason birds can fly and we can't is simply that they have perfect faith, for to have faith is to have wings.”
“...ณ ขณะที่เธอกังขาถึงความสามารถในการบิน เธอก็ได้ยุติความสามารถนั้นลงแล้วตลอดกาล ซึ่งเหตุผลที่นกบินได้และเราบินไม่ได้นั้นง่ายนิดเดียว เพราะพวกมันมีศรัทธาอันแรงกล้า ซึ่งการมีศรัทธานี่แหละที่เป็นปีก”
ดังนั้น ถ้าเรามีศรัทธา เราก็จะมีปีกที่จะไปถึงที่ตรงนั้น
.
ในวันที่ชีวิตได้เติบโตขึ้นผ่านช่วงเวลาแห่งวัยเยาว์ มีหน้าที่ การงาน ภาระที่ต้องรับผิดชอบ ต้องเข้าสู่การแข่งขัน
ต้องพานพบกับสิ่งต่าง ๆ ที่ชวนให้ท้อแท้ หมดหวัง ขาดกำลังใจ และบ่อยครั้งที่รู้สึกเหมือนว่าชีวิตกำลังหลงทาง ไม่ว่าจะทำอะไร อยู่ที่ไหน ก็รู้สึกว่าผิดที่ผิดทางไปเสียหมด จนรู้ตัวอีกทีก็ลืมไปแล้วว่าความสนุกสนาน และความสุขอยู่ที่ไหน ต้องทำอย่างไรถึงจะสามารถเรียกรอยยิ้มให้กลับคืนมาอยู่บนใบหน้าของเราได้
ลองหยุดพัก
แล้วมองหาดาวดวงที่ 2 ที่กำลังส่องแสง
แล้วลองย้อนกลับไปที่ ‘เนเวอร์แลนด์’ อีกครั้ง
.
ณ ที่ตรงนั้น ที่กาลเวลาหยุดนิ่ง
ณ ที่ตรงนั้น ที่มีเรื่องราวสนุกสนาน
ณ ที่ตรงนั้น ที่มีเด็กน้อยที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ณ ที่ตรงนั้น ที่มีเด็กน้อยที่ไม่โตขึ้นไปกว่าวันที่เรารู้จักกัน
ณ ที่ตรงนั้น ที่มีเด็กน้อยคนเดิมอยู่ตรงนั้น
ณ ที่ตรงนั้น ที่มีเด็กน้อยที่รู้ว่า ความสุขอยู่ตรงไหน
ณ ที่ตรงนั้น ที่เรามี ปีเตอร์ แพน ของเราอยู่
.
มีคำกล่าวไว้ว่า “เนเวอร์แลนด์ นั้นไม่ใช่สถานที่จริง ๆ แต่เป็นสถานที่ในจิตใจ”
ดาวดวงที่ 2 ทางด้านขวา จึงอาจมองเห็นได้และไปถึงได้ แค่เพียงหลับตา
.
บางที เจ.เอ็ม.แบร์รี่ อาจตั้งใจให้ ปีเตอร์ แพน เป็นสัญลักษณ์ของวัยเยาว์ ที่เมื่อไหร่ที่เรานึกถึงเค้า ก็จะพาให้เราสามารถกลับไปที่เนเวอร์แลนด์ได้ ดังเช่นในเนื้อเรื่องที่ ปีเตอร์ แพน ได้ช่วยเหลือเหล่าเด็กหลงทาง (The Lost Boys) ให้ไปอยู่ที่เนเวอร์แลนด์ และคอยดูแลเด็กเหล่านั้น จนกว่าพวกเค้าจะเลือกกลับออกไปสู่โลก เพื่อเติบโตขึ้นต่อไป
โดยกฎของเนเวอร์แลนด์แล้ว ผู้ใหญ่ที่กลับเข้าไปในเนเวอร์แลนด์ จะกลายเป็น โจรสลัด นั่นก็เพราะ ถ้าเปรียบเนเวอร์แลนด์ เป็นโลกสดใสไร้เดียงสาของวัยเยาว์ ความคิดของผู้ใหญ่ ก็เป็นขั้วตรงข้าม ที่เป็นศัตรูคอยทำร้ายโลกใบนั้น
( โดยเบื้องหลังแล้ว ทั้ง ปีเตอร์ แพน และ กัปตันฮุก คือตัวละครที่สะท้อนด้านเด็ก และ ผู้ใหญ่ ที่ขัดแย้งกันอยู่ภายในบุคลิกของ เจ.เอ็ม.แบร์รี่ ผู้ประพันธ์ เหมือนเหรียญที่อยู่คนละด้าน )
ดังนั้น เมื่อเราต้องการกลับไปที่เนเวอร์แลนด์ เราไม่ได้ย้อนกลับไปเพื่อจะกลายเป็นเด็กอีกครั้ง แต่สิ่งที่เราทำคือ สวมสายตาของวัยเด็กของเรา มองดูเหตุการณ์ ณ เวลานั้น ซึ่งก็คือการย้อนกลับไปสู่ความทรงจำในวัยเด็ก เพราะวัยเด็กคือวัยที่เราได้สั่งสมความคิด ความชอบ นิสัยใจคอ จนเป็นตัวตนที่แท้จริงของเราขึ้นมา เราจึงย้อนกลับไปดูว่า ความชอบของเรา ตัวตนของเรา ที่เกือบลืมไปแล้วนั้น เคยเป็นอย่างไร เพื่อที่เราจะสามารถดึงสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข กลับมาเรียกพลัง เรียกความมั่นใจ เรียกรอยยิ้มคืนสู่ตัวเราในปัจจุบัน ให้มีกำลังใจต่อไปได้
การกลับไปเนเวอร์แลนด์ ไม่ควรกลับไปด้วยความคิดที่ว่าอยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
แต่ควรเป็นการกลับไปสวมสายตาแบบวัยเด็กมากกว่า
การคิดว่าอยากกลับไปเป็นเด็ก นั้นเป็นการนั่งคิดถึงอดีต
แต่การกลับไปสวมสายตาของวัยเด็ก เราจะคิดถึงการสร้างสรรค์ ความหวัง และความสนุกที่รออยู่ในวันข้างหน้า
.
แล้วในวันหนึ่งที่ต้องเติบโตขึ้น เราจะต้องบอกลากับเนเวอร์แลนด์ไปหรือไม่?
“Never say goodbye because goodbye means going away and going away means forgetting.”
“อย่าเอ่ยคำว่าลาก่อน เพราะลาก่อนหมายถึงการลาจาก และการลาจากหมายถึงการลืมกัน”
อาจเป็นคำที่ เจ.เอ็ม.แบร์รี่ อยากบอกกับเราว่า ไม่จำเป็นที่จะต้องบอกลาความเป็นเด็กไป แค่แบ่งพื้นที่เล็ก ๆ ไว้ ให้เค้ายังอยู่กับเราและให้เราสามารถกลับไปเยี่ยมเค้าได้เสมอก็พอ
.
ที่เรามักเห็นว่าคนแก่ทำตัวเหมือนเด็ก ไม่แน่ว่าพวกเค้าอาจกำลังย้อนกลับไปมีความสุขที่เนเวอร์แลนด์กันอยู่ก็เป็นได้
