สองปีที่ผ่านมานักดาราศาสตร์ได้ทำการทดลองกล้องโทรทรรศน์วิทยุหลายตัวเพื่อถ่ายภาพกลางกาแล๊กซี่ทางช้างเผือก ผลที่จะได้คือผลที่เสมือนกับใช้กล้องโทรทรรศน์ที่มีขนาดใหญ่ ความกว้างที่ราวๆ 13,000 กิโลเมตร ซึ่งจะสามารถจับภาพหลุมดำตรงใจกลางได้ คงไม่ใช่หลุมดำทุกประเภทที่เทคโนโลยีบนโลกจะสามารถส่องเห็น แต่ความเป็นไปได้ที่จะมองเห็นสุดคือ “ขอบฟ้าเหตุการณ์” ถ้าเราพูดถึงดวงตาของเราปกติตาคนเราจะไม่สามารถมองเห็นตำแหน่งของหลุมดำได้เลย เพราะแรงโน้มถ่วงที่มากมายจนทำให้แม้แต่แสงก็ไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้
นักฟิสิกส์ดาราศาสตร์ชาวฝรั่งเศส เป็นคนแรกที่สร้างแบบจำลองหลุมดำ ที่สามารถใช้สังเกตการณ์ได้จริงๆ โดยมีลักษณะเป็นหลุมดำที่มีจานพอกพูลมวลโดยรอบ จานดังกล่าวมีลักษณะโค้งงอซึ่งจะทำให้มองเห็นทางด้านหลังของจาน ซึ่งจะอยู่ตรงข้ามกับคนสังเกตการณ์และหลุมดำ ด้วยแรงโน้มถ่วงบิดงอลำแสงก่อให้เกิดภาพทุติยภูมิ ถ้าหากว่าใครที่เคยชมภาพยนตร์เรื่อง อินเตอร์สเตลลาร์ จะคุ้นๆกับภาพจำลองหลุมดำกาแกนทัวร์ ซึ่งภาพนี้ถูกสร้างขึ้นจากทฤษฎีแนวคิดของลูมิเนต์ แบบจำลองหลุมดำแนวคิดของลูมิเนต์ กาแกนทัวร์ในภาพยนตร์ ได้รับการตอบรับและกระแสดีมาก ว่าเป็นแบบจำลองที่มีความสมจริงตามหลักวิทยาศาสตร์มากที่สุด แต่ความแตกต่างจากแบบจำลองของลูมิเนต์เลยคือเรื่องของความสว่างขอบฟ้าเหตุการณ์ เรื่องของจานพอกพูนมวลที่สม่ำเสมอกัน ในขณะที่ความเป็นจริงความสว่างในส่วนดังกล่าวของหลุมดำอาจไม่เท่ากัน…
หากพูดถึงหลุมดำแล้วหลายคนที่อาจจะไม่เคยศึกษา เกิดข้อสงสัยว่าทำไมหลุมดำซึ่งเป็นวัตถุอวกาศที่มีแรงโน้มถ่วงอย่างมหาศาล สามารถที่จะดูดเอามวลสารจากห้วงอวกาศโดยรอบเข้าไปอย่างไร้ขอบเขตหรือไม่ หรือการขยายขอบเขตของหลุมดำที่มีขนาดใหญ่จนแทบจะกลืนกินจักรวาลไปได้ทั้งหมด ซึ่งคำตอบจากศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ด ศาสตราจารย์เลนนาร์ด ซัสคินด์ เป็นคำตอบที่ชัดที่สุด คือ “หลุมดำจะไม่ดูดกลืนกินเอาห้วงอวกาศโดยรอบเข้าไปทั้งหมด เพราะมันจะมีการขยายตัวภายใน มากกว่าขยายตัวออกสู่พื้นที่ภายนอก
ขอบคุณข้อมูลจาก https://www.bbc.com/news/science-environment-38937141
