TALK

เจาะใจ The Lounge : ติดเชื้อซอมบี้ในบาร์...ตาดูหนังสือ...มือคีบบุหรี

โต้ง-ประวิทย์ พันธุ์สว่าง / นก-รสมน รอดสุด
8 ส.ค. 2561
’มันไม่มีอะไรเข้ากันได้!’ ฉันพยายามหาทางเชื่อมโยงร้านหนังสือสี่ชั้นครึ่งที่ข้างบนมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตั้งขนาบภาพบนกำแพงกลิ่นอายยุค70S...ขณะที่ RCA ยามกลางวันเต็มไปด้วยร้านรวงและร่องรอยแสงไฟที่กำลังหลับใหล ฉันก็ผุดคำถามขึ้นมาในหัวรัวๆ ‘สิงห์ปาร์ตี้ที่ไหนจะรักหนังสือ’

กระดิ่งบนร้านเขย่าเสียงดังกริ๊งขณะที่ฉันก้าวเข้าไปเจอชายท่าทางภูมิฐานหรี่ตามองลอดแว่น จากนั้นสาวน้อยในชุดดำปรี่เข้ามาแนะนำตัวจึงเป็นครั้งแรกที่ฉันได้ทำความรู้จักพี่โต้ง-เจ้าของร้าน และพี่นก-ผู้จัดการร้าน Zombie Books ร้านหนังสือ บาร์ คาเฟ่ โต๊ะปิงปองกระชับมิตร ห้องประชุม แกลอรี่ ฯลฯ หรืออะไรก็ตามแต่ที่คุณอยากจะนิยามมัน ความผสมผสานที่ฉันตัดสินไปแล้วว่ามันไม่น่าจะลงตัว แต่มันเป็นของจริง ณ ที่แห่งนี้ จึงเป็นเหมือนผู้หญิงเข้าใจยากที่ชายหนุ่มอยากทำความรู้จัก


 
ทำไมถึงเปิดร้านขายหนังสือที่มีทั้งคาเฟ่ โต๊ะปิงปองและบาร์อยู่ข้างบน
มันเริ่มมาจากเราอยากขายหนังสือ แต่ตลาดออนไลน์โตขึ้นก็เลยอยากทำเป็นร้านขายหนังสือออนไลน์ไปในตัว แต่ต่อให้เป็นร้านออนไลน์มันก็ต้องมีออฟฟิศกับคลังสำหรับเก็บหนังสือ ก็เลยเกิดความคิดว่างั้นก็ทำเป็นหน้าร้านด้วยเลยแล้วกัน พอทำร้านเสร็จที่ข้างบนมันเหลือก็ขยายเป็นบาร์ มีคาเฟ่ มีโต๊ะปิงปองสำหรับออกกำลังกาย


 
มันคือความอินดี้?
เราไม่ได้รู้สึกอินดี้สักเท่าไหร่ มันก็แค่คนหนึ่งที่ชอบอะไรหลายอย่างๆ ชอบอ่านหนังสือ ชอบดื่มเหล้า ชอบสูบบุหรี่ ชอบตีปิงปอง ชอบออกกำลังกาย มีอะไรที่ชอบก็ใส่ๆเข้าไป เหมือนที่นี่เป็นที่ของฉันที่อยากให้ทุกคนมาจอยกันเหมือนบ้านมากกว่า
 
กลัวคนมองว่าไม่เข้ากันไหม? หนอนหนังสือกับสิงห์สุรา?
เราจะขอยกเรื่องที่แม่เคยสอนมาซึ่งขณะนั้นแม่กำลังทำกับข้าวอยู่ แม่สอนเราว่า‘ทำไมเขาถึงเรียกคนว่าคน รู้ไหม...เนี่ยแม่ทำไรอยู่ แม่กำลังคนรวมๆ กันไง’ เราเลยเชื่อแม่มาตลอดว่า ‘คน’หรือ‘มนุษย์’เนี่ยคือการผสมผสานทุกๆ สิ่งเข้าด้วยกันทั้งแง่ดี แง่ไม่ดี ทั้งแง่บวกหรือแง่ลบ แต่ที่สำคัญกว่าคือเราไม่ตัดสินว่าคนดื่มเหล้าเป็นคนไม่ดีหรือคนอ่านหนังสือเป็นคนดี คือมันแค่เป็นเหมือนเสี้ยวหนึ่งในชีวิตเท่านั้นที่ถูกแสดงออกมาแล้วก็โดน Judge ว่าผิดหรือถูกตามที่สังคมบอก เราเลยเชื่อว่าอยากทำอะไรก็ทำไปเถอะตราบใดที่มันไม่เดือดร้อนใคร
 

           
ไหนบอกไม่อินดี้ แต่ผุดร้านหนังสือท่ามกลาง RCA
ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราเคยเปิดร้านหนังสือมาแล้ว 2 ร้านแต่ก็ต้องปิดไปตามวาระ พอมีโอกาสอีกมีทุนประมาณหนึ่งก็อยากเปิดอีก คราวนี้มาเปิดใจกลางเมืองซะเลยคนจะได้มาง่ายๆ เลือกเป็น RCA เพราะว่าสะดวก คนมาที่นี่ก็ซื้อหนังสือได้ ไปดูหนังได้ ไปห้างได้ เที่ยวกลางคืนได้ คือสามารถมีกิจกรรมทั้งวันทั้งคืน ถ้าจะให้คนมาเพื่อซื้อหนังสือเล่มเดียวแล้วก็กลับก็ดูจะใจร้ายกับเขาไปหน่อย ที่นี้เลยกลายเป็นร้านที่เหมาะสำหรับไลฟ์สไตล์คนเมืองนิดนึง


 
ทำไมต้องเป็น Zombie Books
จริงๆแล้ว ‘Zombie’ มีสองความหมาย อันแรกซอมบี้สามารถกัดใครแล้วคนนั้นก็จะมาเป็นพวก เหมือนเป็นร้านที่ใครได้หลงเข้าไปก็จะต้องกลับมาอีก ส่วนความหมายที่สองคือตัวเราเองที่เป็นคนรักหนังสือมาก พอเกิดเหตุการณ์ที่ร้านจำเป็นต้องปิดตัวลง แต่ด้วยความที่ความรักเรามีมากกว่า เราจะไม่หยุดความฝันของตัวเอง ล้มเท่าไรก็จะไม่ตายง่าย เหมือนกับว่าเราเป็นซอมบี้


 
ธุรกิจขายหนังสือ จะสามารถต้านทานกระแสโซเชียลที่ถาโถมไหวไหม?
แน่นอน มันคงไม่ไหวหรอก …มันเหมือนไม้ซีกงัดไม้ซุง ต้องเข้าใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามกรรมตามวาระ มันสำคัญว่าวันนี้เราทำอะไร เราฝากอะไรไว้กับโลก หากเราไปโฟกัสว่าอีกไม่กี่เดือนมันจะต้องปิดตัว ต้องปิดแน่ๆเลย ต้องไม่รอดแน่เลย...อ้าวแล้วไง! ไม่รอดก็ไม่รอดสิ ช่างมัน...แต่นาทีนี้เราทำอย่างน้อยเราให้คนไทยได้มีโอกาสอ่านหนังสือที่เขาชอบ ได้ทำให้เขาพบหนังสือที่เขาพยายามหา นั่นคือความสุข
 
ถ้ามันไม่เห็นกำไรตามเป้า...มันจะเข้าอีหรอบผู้ดีเก่าขายวังกินไหม?
ต่อให้เราต้องขายวังแล้วไปอยู่กระต๊อบก็ไม่ซีเรียส เรามีตัวคนเดียวจะอยากอยู่วังใหญ่ไปทำไม เปลือง! เราอยู่แต่พอตัวและก็แบ่งสิ่งที่มีให้คนอื่น ไม่ได้หมายถึงเงินทอง หมายถึงแบ่งปันแนวคิด แบ่งปันในสิ่งที่เรารักหรือในสิ่งที่เราคิดว่ามันดีกับคนอื่นจริงๆ ต่อให้ต้องไปนอนกระต๊อบอย่างน้อยวันหนึ่งเราก็จะภูมิใจว่าครั้งหนึ่งเราเอาวังเราไปแลกกับอะไรมา

 

สัมผัสได้ถึงอุดมการณ์และความรักที่มีต่อหนังสือขั้นสุด
เพราะเราเชื่อว่าหนังสือเป็นสิ่งมีคุณค่า ซึ่งนอกเหนือจากความรู้ที่ได้มาเราจะได้จินตนาการ ได้ประสบการณ์ที่อาจจะไม่ต้องออกไปหาที่ไหน ถึงแม้จะเป็นประสบการณ์ในหน้ากระดาษแต่มันก็จะช่วยทดเวลาในการเสาะแสวงหาลงไป เปรียบกับว่าเป็นเหมือนอีกมิตินึง คือสมมติเราสนใจเรื่องเกี่ยวกับประเทศอิหร่าน ถ้าเปิดคลิปวิดีโอดูเราก็จะเห็นอิหร่านแบบตรงๆตัว แต่สำหรับหนังสือแล้วคุณจะมีอิหร่านหลากหลายรูปแบบ จะเป็นเมืองสีชมพู เป็นมรกต อะไรก็แล้วแต่...นั่นขึ้นอยู่กับจินตนาการของคุณเอง
 
ถ้าตอนนี้รินเหล้ามาหนึ่งแก้วอยากแกล้มกับหนังสือสักเล่ม...แนะนำเล่มไหน
‘ไม่บอก’ อยากให้เดินไปหยิบมาแล้วก็อ่านเอาเถอะ เพราะว่าแง่คิดที่เราได้ กับคนอื่นได้หลายครั้งมันจะออกมาไม่เหมือนกัน เชื่อไหมอย่างเจ้าชายน้อยเนี่ย เราอ่านมา 5 รอบวนไปวนมา ก็ไม่เคยได้ข้อคิดเหมือนกันเลยสักครั้ง มันแล้วแต่ประสบการณ์ชีวิต แล้วแต่จะหยิบอันไหนไปใช้ ตอนเด็กๆเราอ่านก็จะได้ฟีลแบบ “อะไรวะ ครูให้อ่านอะไรไม่รู้เรื่องเลย บินๆเหาะๆ” แต่พอเราผ่านอะไรมาพอสมควร อย่างช่วงทำงานหนักๆหยิบมาอ่านอีกรอบ มันกลับทำให้รู้สึกว่า อิจฉาตอนเด็กจังที่เราสามารถมีความสุขได้แม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ แค่ขนมห่อเดียว แค่หนังสือภาพระบายสี ก็แฮปปี้แล้ว ไม่ใช่ตอนนี้ที่ก้มหน้าก้มตาหาแต่เงิน ดังนั้นย้อนกลับมาคำถามที่ว่าจะให้แนะนำหนังสืออะไร เราอยากให้ทุกคนไปอ่านเอง

 

ไม่กลัวว่า คนอ่านไปเจอเรื่องที่เราคิดว่ามันห่วยเหรอ?
อย่างน้อยในชีวิตเรานะก็ต้องเจออะไรที่มันห่วยบ้างล่ะ จะได้รู้มาตรฐานในใจตัวเองไง เหมือนเวลากินก๋วยเตี๋ยวเรากินชามที่อร่อยมา ต่อมาไปกินอีกชามหนึ่งที่รสชาติดร็อปลงมา นี่แหละมาตรฐานในใจเราก็เกิดล่ะ เราก็จะเริ่มรู้แล้วว่ารสอร่อยคืออะไร ไม่ใช่แค่เรื่องหนังสือนะพูดถึงแง่คิดการใช้ชีวิตด้วย
 
งั้นเปลี่ยนคำถาม...คิดว่าร้าน Zombie Books กับทีมงานเป็นหนังสือเล่มไหน
คำถามนี้ยากนะ อินดี้นะเรา (หัวเราะ) งั้นเป็นหนังสือเรื่อง ‘ดอนกิโฆเต้ แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน’ ซึ่งเป็นวรรณกรรมสเปน ซึ่งใครจะเอาไปตีพิมพ์ก็ต้องได้รับอนุญาตจากประเทศเราก่อน ตัวเอกจะเป็นคนที่เพี้ยนๆหน่อย หลงใหลในเรื่องอัศวินมากๆ มุ่งมั่นในสิ่งที่ตัวเองรักมากๆ การกระทำจะเพี้ยนแต่ก็แฝงไปด้วยปรัชญา ภาษาออกแนวโบราณนิดนึง


 
จากประสบการณ์ล้มลุกคลุกคลานในธุรกิจจนถึงสภาวะแวดวงหนังสือปัจจุบัน เราอยากจะแบ่งปันประสบการณ์ชีวิตมุมไหนให้กับผู้อ่าน
หนังสือเล่มแรกที่เราอ่าน ‘ข้างหลังภาพ’ บอกกับเราว่า ‘ถ้าจะเป็นดอกหญ้า...ก็จงเป็นดอกหญ้าที่สวยที่สุด ให้สวยกว่าดอกหญ้าทั้งหลาย’ ใครจะเป็นซากุระเป็นดอกอะไรเว่อร์วังก็ช่างมัน เราสะดวกใจที่จะเป็นของเราแบบนี้ สบายใจดี
 
ฉันเผลอดูดชาเขียวที่สารภาพว่าสั่งมาเป็นพรอพเพื่อถ่ายรูปหมดไปเมื่อไหร่ก็รู้ จากนั้นตั้งใจจะหยิบดอนกิโฆเต้มาคิดเงินแต่ก็บอกกับตัวเองว่า “นอกจากอย่าตัดสินหนังสือจากปกแล้ว...ก็อย่าเพิ่งเชื่อในคำแนะนำใคร แม้กระทั่งพี่โต้งกับพี่นกก็เถอะ” ฉันวางดอนกิโฆเต้ลง พร้อมสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอลเพิ่มแทนหรือสงสัยฉันจะกลายเป็นซอมบี้แล้วมั้ง!
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
ในยุคที่ใครๆต่างก็อยากเป็นเจ้าของธุรกิจกันทั้งนั้น แต่ในความเป็นจริง ทุกความสำเร็จไม่ได้ราบรื่นเหมือนปลายทางที่ทุกคนเห็น เพราะคนทำธุรกิจทุกคนต้องผ่านความยากลำบากและอุปสรรคมากมายด้วยกันทั้งสิ้น
เจาะใจออนไลน์ นำเสนอเรื่องราวของ 3 ธุรกิจ SME รุ่นใหม่มาแรง ที่ใช้กลยุทธ์ออนไลน์และความ creativity สร้างแบรนด์จนประสบความสำเร็จ
จับเข่าคุยกับผู้กำกับฯภาพยนตร์สุดฮอต “ฉลาดเกมส์โกง”