จากใจคน(เคย)ป่วย ...สิ่งที่ต้องการจากคนรอบข้างคืออะไร
อย่ามองว่าเราเป็นคนป่วย ขอให้ Treat เราแบบคนปกติ อย่าเห็นว่าเราไม่มีผม ก็จ้องเราเป็นตัวประหลาด คือเราเสียความสวยงามทางด้านร่างกายไปแล้ว เราก็ไม่อยากถูกบั่นทอนกำลังใจด้วยสายตาที่มองเรา เราไม่ได้ต้องการให้เค้ามาสงสารเลยนะ ไม่ต้องแสดงความเห็นใจ หรือพูดอะไรเชิงหดหู่ น่าเวทนา เราแค่ต้องการจะมีชีวิตปกติ ถ้าจะให้ ให้กำลังใจกันก็พอ แค่นั้นเองจริงๆ หรืออย่างบางคนชอบมาบอกว่าเราโชคร้ายจังเลยเนอะ ที่เป็นโรคนี้ แต่เรากลับคิดว่าไม่หรอก ฉันโชคดี การได้เป็นโรคนี้กลับทำให้เรารู้ว่าใครรักเราบ้าง ใครที่พร้อมจะอยู่ข้างเรา ใครคือคนที่เราควรจะทุ่มเทเวลาให้ เราได้เห็นคุณค่าของชีวิต มีความรักให้คนรอบข้างมากขึ้น แล้วก็อยากทำตัวเองให้เป็นประโยชน์กับสังคม อยากทำเพื่อคนอื่นมากกว่าจะใช้ชีวิตไปวันๆ เราว่านี้คือความโชคดีสุดๆแล้ว
เสียดายมั้ย ว่าอุตส่าห์ดูแลตัวเองดีแทบตาย สุดท้ายก็ต้องมาเป็นมะเร็ง
ไม่เคยเสียดายเลย ไม่เคยรู้สึกว่าทำไมต้องเป็นฉัน รู้แค่โอเค มันเป็นแล้ว เราก็ต้องยอมรับมันให้ได้ เราไม่ได้เลือกที่จะเป็น ไม่ได้ทำตัวเองให้เป็น แต่มันเลือกเรา เราก็ต้องยอมรับ ต้องอยู่กับมันแล้วใช้ชีวิตต่อไปให้มีความสุข สมมุติว่าเราจะมีชีวิตอยู่อีกแค่ 6 เดือน ถ้าเราเอาเวลาไปฟูมฟายซัก 3 เดือน เราก็จะเหลือเวลาใช้ชีวิตอีกแค่ 3 เดือน แต่ถ้าเรายอมรับ เราก็จะได้ใช้ชีวิตที่เหลืออีก 6 เดือนเต็มๆ แล้วทำไมเราถึงจะไม่เลือก 6 เดือนนั้นล่ะ
เวลาเราอ่อนแอ ท้อแท้และเจ็บปวดจากอาการของโรค อยากให้คนอื่นช่วยเรายังไงบ้าง
ก่อนที่เราจะอยากให้คนอื่นช่วยเราต้องบอกตัวเองก่อน ว่าอ่อนแอได้นะ แต่ต้องลุกให้ไว จากนั้นค่อยเป็นหน้าที่ของคนข้างๆที่จะช่วยเราได้ ด้วยการอยู่ข้างๆ ให้กำลังใจกัน กำลังใจสำคัญที่สุด แต่อย่าไปกดดันผู้ป่วยให้เค้ากินโน่นกินนี่สิ หรือเปรียบเทียบกับคนอื่นว่าดูคนนี้สิคนนี้ยังสู้เลย เข้มแข็งแบบคนนั้นสิ อะไรแบบนี้ อย่าพูดแบบนี้เด็ดขาด เพราะถ้าเราไหว ยังไงเราก็สู้อยู่แล้ว คนเรามันต้องมีช่วงเวลาที่ซัฟเฟอร์บ้าง ซัพพอร์ตเราเถอะ อยู่ข้างๆเราแค่นั้นก็พอจริงๆ หรืออีกอย่างที่อยากจะขอเลยคือ ถ้าบางครั้งเราอ่อนแอ เราก็อยากให้คนในครอบครัวช่วยเชียร์อัพเราด้วยการเข้มแข็งให้เราเห็น อย่าหดหู่ไปกับเรา เรากำลังจะจมน้ำ ช่วยฉุดเราขึ้นมาก่อน ไม่งั้นจะจมไปทั้งคู่(หัวเราะ)
แล้วที่หลายคนไม่เข้าใจ ว่าแค่กำลังใจนี่แหละเป็นสิ่งที่เราต้องการที่สุดในวันที่อ่อนแอ มากกว่าหนังสือธรรมะ มากกว่าหนังสือสวดมนต์ที่หลายคนพยายามยัดเยียดให้เราอ่าน เราอยากจะบอกว่า ไอ้ช่วงเวลาที่มันสิ้นหวังอะ ธรรมะมันไม่ช่วยอะไร กำลังใจจากคนรอบข้างต่างหาก ไม่ใช่เอะอะพาเราไปเข้าวัด(หัวเราะ)
ตอนนี้เราตรวจไม่พบตัวโรคแล้ว แน่นอนว่าเป็นเรื่องน่ายินดีมากๆ แต่สมมุติ Worst case เลย...มะเร็งมันกลับมาอีกครั้ง
ถ้ามันเกิดขึ้น เราก็ต้องยอมรับมันให้ได้ เรื่องการรักษาเราผ่านจุดที่ต้องเครียดต้องกังวลมาหมดแล้ว มันไม่มีทางที่จะแย่ไปกว่านี้ เราปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหมอ เรามีหน้าที่แค่เตรียมร่างกายให้เต็มที่ ให้พร้อมที่จะรับยาคีโมก็พอ เรายอมรับทุกอย่าง แล้วก็แค่อยากจะมีชีวิตอยู่เพื่อส่งต่อกำลังใจให้คนอื่นๆเท่านั้นเอง
คำแนะนำที่จะให้ สำหรับการดูแลผู้ป่วยที่ทั้งมีโอกาสหายป่วยสูง และไม่มี
เอาตรงๆนะ สำหรับผู้ป่วยที่ดูแล้วน่าจะมีโอกาสรอด ยังอยู่ในระยะที่รักษาหาย ก็ต้องเชียร์อัพให้เค้ารอด เอาให้เต็มที่ ให้กำลังใจกันให้สุดๆ แต่ถ้าดูแล้วว่า ยังไงเค้าก็ไม่น่าจะไหว ชีวิตกำลังเค้าท์ดาวน์ ก็ต้องปล่อยให้เค้าได้ใช้ชีวิตที่เหลือของเค้าอย่างเต็มที่ คนเราไม่ว่าจะเหลือเวลาอยู่เท่าไหร่ ใช้มันเถอะ ใช้ให้เต็มที่ เพราะอย่าลืมว่าปาฏิหาริย์ก็มักจะเกิดกับคนที่ไม่ยอมแพ้เสมอ
