เสียงจาก…โรคซึมเศร้า
เคยดูหนังผีฝรั่งไหม มันจะมีตัวละครกลุ่มหนึ่งที่เมื่อเพื่อนไปเจอผีแล้วมาเล่า แต่คนกลุ่มนี้ไม่ได้เชื่อแต่กลับลบหลู่หรือพูดจาเหมือนว่าไม่เกรงกลัวอำนาจมืดแต่อย่างใด แต่เมื่อถึงจุดพีคของเรื่อง ตัวละครกลุ่มนี้กลับเจอกับผีเสียเอง ปากที่บอกว่าไม่กลัว เมื่อเจอแบบนั้นแทบเป็นบ้า เช่นเดียวกับผม เคยมองว่า โรคซึมเศร้าเป็นเรื่องไกลตัวมาก เศร้าให้ตายแค่ไหนเราก็คงไม่เป็น เพราะเราแกร่งพอ…
แต่ที่น่าคิด คือ อาการซึมเศร้านี้ไม่ใช่จู่ๆนึกจะเป็นก็เป็นได้ตามใจสั่งนะ มันเป็นเรื่องของความเศร้าสะสม โดยเฉพาะความเศร้าในวัยเด็ก ถ้าแค่เศร้าเพราะโดนแม่ดุพ่อด่า แบบนั้นมันเป็นเรื่องปกตินะ แต่เด็กอย่างผมกลับเจอความรุนแรงที่เด็กหลายคนในวัยเดียวกันอาจจะไม่เคยสัมผัสมัน (รายละเอียดเรื่องราวชีวิตในวัยเด็กทั้งหมดเป็นความลับระหว่างผมกับจิตแพทย์) ซึ่งถือได้ว่าสิ่งที่เจอมาในวัยเด็กนั้น พอเราเริ่มโตขึ้น ใช่ว่าภาพเหล่านั้นมันจะเลือนรางหายไป เสียงความรุนแรงมันค่อยๆจางหายไปตามกาลเวลา แต่ภาพเหล่านั้นยังถูกจดจำไว้ไม่เคยลืม และเมื่อเจอกับปัญหาหรือความรุนแรงที่เข้ามาในปัจจุบัน มันก็จะเป็นตัวกระตุ้น ให้เรื่องราวเหล่านั้นกลับมาหลอกหลอนกันอีก หลายคนที่มักจะเปล่งเสียงบอกว่า สู้ๆซิ อย่าไปคิดถึงมัน, ลืมมันไป คุณ…พวกเราเองอยากทำแบบนั้นมาก แต่เราทำไม่ได้ สิ่งที่น่าคิดต่อคือ มันไม่ใช่เรื่องของสภาพจิตใจเพียงอย่างเดียวแล้ว เป็นเรื่องของสารเคมีในสมองที่เคยเขียนเอาไว้ในบทความที่แล้ว เรื่อง “Everything so heavy” เราจะขาดการควบคุมตัวเอง ชีวิตเราจะเหมือนในละครที่มีเทวดากับซาตานตีกันอยู่ตลอดเวลา…
ผมเริ่มรู้ตัวแล้วว่า พักหลังมานี้มีความอ่อนไหวในอารมณ์มากขึ้น ความคิดเปลี่ยนไป รู้สึกเจ็บปวดจากข้างใน และร้องไห้บ่อยในขณะที่ช่วงเวลานั้นไม่มีอะไรต้องเศร้าเลยด้วยซ้ำ มันทวีคูณมากขึ้นทุกวันจนต้องปรึกษาพี่ที่ทำงานว่าควรทำอย่างไร ทุกคนก็ลงความเห็นว่าควรพบจิตแพทย์ และการที่ผมได้มีโอกาสเข้าพบจิตแพทย์นั้นไม่ใช่เรื่องน่าอายหรือน่ากลัวอย่างที่เคยคิด แต่กลับทำให้เราสบายใจที่มีใครสักคนคอยรับฟังเรา คำพูดของหมอเป็นคำพูดที่มีพลังมากในทุกบทสนทนา ทำให้ผมรู้สึกอยากไปหาหมอทุกอาทิตย์ เพราะอยากหาย และที่สำคัญ เราได้ระบายและสบายใจที่มีคนรับฟัง
ตอนนี้ผมเองยังอยู่ในสถานะของผู้ป่วยที่กำลังรักษา และยังต่อสู้ไปกับมัน โชคดีที่ผมเป็นสื่อมวลชน มีประสบการณ์ในเรื่องของการสัมภาษณ์เกี่ยวกับผู้ป่วยโรคนี้มาบ้าง สิ่งที่ผมต้องระวังเป็นอย่างมาก คือ การที่โรคนี้มันแข็งข้อนำพาเราเข้าสู่การพยายามฆ่าตัวตาย ซึ่งเป็นไฮไลท์ของคนเป็นโรคนี้เลยก็ว่าได้ คุณหมอได้บอกสิ่งที่ผมควรจะต้องทำเป็นขั้นตอนว่าต้องทำอะไรบ้าง ผมรับรู้ภายใต้จิตสำนึกของผม แต่ยังคงไม่มั่นใจว่า จิตใต้ Depression มันจะคิดแบบเดียวกันไหม…
