พ่อของฉันคือฮีโร่ (ในชุดวินมอเตอร์ไซค์)

หากพูดถึงความสำเร็จ ทุกคนคงจะมีที่มาและเบื้องหลังกันทั้งนั้น ความสำเร็จของฉันทุกครั้งก็มาจากครอบครัว พ่อ แม่ พี่น้อง ผู้เป็นกำลังใจสำคัญที่สุดไม่ว่าสิ่งที่เจอจะยากและลำบากแค่ไหน  ในวันนี้ก็จะมาเล่าถึงคนๆหนึ่งที่สำคัญมากๆในครอบครัว ถึงความรักที่เขามีให้ฉันมาตั้งแต่เด็กจนโต และคำพูดเดิมๆของเขาที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

พ่อคือบุคคลสำคัญของใครหลายๆคนและเช่นเดียวกับฉันซึ่งมองพ่อเป็นฮีโร่คนหนึ่งที่เก่งและเป็นต้นแบบของความขยัน พ่อเคยเล่าเสมอว่าครอบครัวของเราเริ่มต้นจากศูนย์และมีไม่เท่าคนอื่น ต้องขยันและอดทนให้มากกว่าใคร ตั้งแต่ฉันจำความได้ ฉันนั่งหน้ารถมอเตอร์ไซค์คันเก่าๆ ของพ่อไปไหนมาไหนตลอด และชุดที่พ่อใส่เอาไว้รับผู้โดยสาร เวลาพ่อไปทำงานบางครั้งฉันก็นั่งเล่นในที่ๆมีคนใส่เสื้อเหมือนๆกันกับพ่อเยอะแยะเต็มไปหมด มีอยู่ครั้งหนึ่งที่แม่เคยพาฉันไปซื้อชุดนักเรียนในห้างสายตาบังเอิญไปเห็นเครื่องเล่นหยอดเหรียญสิบ ฉันรู้ว่าพ่อฉันต้องให้ฉันเล่นแน่ๆเลยไปหาพ่อที่ทำงานและให้พ่อพาไปอีกครั้ง วันนั้นโชคเข้าข้างเพราะพ่อพาไปอย่างง่ายดาย ไม่มีครั้งไหนที่พ่ออารมณ์เสียตอนเรามีความสุขเลยสักครั้ง ช่วงเริ่มเข้าชั้นอนุบาลตอนพ่อไปส่งที่หน้าโรงเรียน จะมีเสียงเตือนทุกครั้ง “หอมพ่อหรือยังลูก” เราหันไปยิ้มทุกครั้งและหอมพ่อที่หน้าผาก แก้มซ้าย แก้มขวา และจุ๊บที่คางของพ่อ และวิ่งเข้าโรงเรียน ทำมาตลอดถึงจนมาถึงช่วงชั้นปวช.เวลาผ่านไปนานหลายปีมาก และฉันก็จำได้เสมอวันที่ฉันจะเข้าสอบในช่วงปลายเทอม วันนั้นเป็นวันที่พ่อมาส่งเอง ฉันลงจากรถยนต์คันใหม่ของพ่อและปิดประตูเดินไปไม่กี่ก้าว พ่อฉันเปิดกระจกรถและถามคำเดิมว่า “หอมแก้มพ่อหรือยังลูก” พ่อก็ยังเหมือนเดิมกับความรักที่มีให้ถึงแม้ว่าเราจะโตแค่ไหน พ่อก็ยังเหมือนเดิมเสมอ บางครั้งเราก็อาจทะเลาะกันหนักมาก เพราะในความเป็นวัยรุ่นของฉัน เวลาจะทำให้เรารู้เองว่าสิ่งที่พ่อทำมันคืออะไร

จากที่พ่อเคยเล่าว่าชีวิตตอนที่พึ่งมีพี่สาวกับเรามันแสนลำบาก ต้องเช่าห้องหลังเล็กๆอยู่ และมีมอเตอร์ไซค์เพียงคันเดียว จนพ่อแม่ตั้งหลักได้พี่สาวเรียนปริญญาตรีจบมีงานที่ดีทำ ตอนนี้เรามีทั้งบ้านหลังใหม่และรถยนต์ มีเงินพอที่จะเที่ยวและสรรหาความสุขใส่ตัวได้ และส่งให้เราเรียนอีกไม่เท่าไรก็จะจบปริญญาตามพี่สาวของเราเหมือนกัน เราเชื่อว่ามันจริงที่ความขยันและอดทนจะนำพาเราให้ชีวิตมีแต่ความสุข บางคนมีทรัพย์สมบัติล้นฟ้าแต่ก็หาความสุขให้ตัวเองยังไม่ได้เลย และแน่นอนว่าต่อจากนี้หากเรามีความสำเร็จต่อจากพี่สาวของเรา เราจะไม่ปล่อยให้พ่อและแม่ของเราลำบากเลย เราไม่เคยอายที่พ่อเราเริ่มจากการเป็นวินมอเตอร์ไซค์ รับจ้าง เพราะพ่อแม่ได้สร้างทุกอย่างไว้ให้ด้วยอาชีพสุจริตอาชีพนี้  อย่าลืมว่าเรามีทุกอย่างในวันนี้เพราะว่าอะไร และเพราะใคร จุดเริ่มต้นของความสำเร็จไม่น่าอายเท่ากับทุกวันนี้ไม่เคยได้ลงมือทำอะไรเลย  

และเรื่องราวที่ทุกคนกำลังอ่าน ก็คือความรักที่แท้จริงของพ่อผู้ที่มีอาชีพหาเช้ากินค่ำ แต่ก็อยากสร้างอนาคตที่ดีไว้ให้ลูกๆทุกคน  หากใครกำลังคิดว่าชีวิตในการเรียนหนังสือ หรือทำงานนั้นเหน็ดเหนื่อย ลองหันไปดูคนที่ส่งเสียเรามาตลอดอยู่และทุกๆเบื้องหลังความสำเร็จของเรา ว่าเขาเหนื่อยมากกว่าเราขนาดไหน    ถึงงานจะลำบากแค่ไหนเขาก็จะสู้ ไม่ให้อนาคตลูกต้องมาลำบากเหมือนเขา 

ทุกคนคงเห็นชัดว่า ที่พ่อแม่ทำทุกอย่างให้ลูกนั้น ก็ทำด้วยความรักทั้งนั้น เราทุกคนก็สมควรตอบแทนพ่อแม่ด้วยการขยันทำงาน และ อดทนไม่ท้อถอย หากพ่อแม่เห็นว่าเรามีความเจริญก้าวหน้าในทุกๆเรื่อง นั้นก็เป็นความสุขให้กับเขาแล้ว