อีกด้านของคำปลอบใจ

คำปลอบใจหรือคำพูดดีๆ ที่มักจะได้ยินบ่อยๆ เวลาเอาปัญหาไปปรึกษาใคร หรือแม้แต่อ่านเจอข้อความโดนๆ และช่วยเพิ่มพลังใจนั้นมันมีอยู่มากมาย
 
เวลาที่มีปัญหาผ่านเข้ามาในชีวิต การได้ยินหรือฟังคำพูดเหล่านั้นมันก็ช่วยให้เราไม่แย่จนเกินไป เข้มแข็งขึ้นและมีแรงจะลุกขึ้นมาสู้กับเรื่องนั้นๆ  แต่บางครั้งมันก็มีอีกมุมหรืออีกด้านที่อาจจะแอบคิดว่ามันไม่เห็นเป็นอย่างที่พูดหรือบอกกันมาเลย
 
เดี๋ยวมันก็ผ่านไป
ก็รู้แหละว่าสุดท้ายเวลามันก็จะพาทุกอย่างเดินหน้าไป แต่ แต่ แต่ช่วงเวลาที่จะผ่านไปมันสาหัสมากนะ แล้วมันก็เจ็บปวดมากด้วย หากเป็นไปได้ อยากให้ลืมตาขึ้นมาก็เป็นวันที่มันผ่านช่วงเวลานั้นไปเลย กดผ่านช่วงนั้นไปเลย เพราะคำว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เดี๋ยวที่ว่าคือเมื่อไหร่ เดี๋ยวที่ว่า มันอีกนานแค่ไหน
 
คนโชคร้ายกว่าเรายังมี  / มีคนอื่นที่แย่กว่าเรา
การมองคนอื่นที่อยู่ด้านล่างกว่าเรามันก็ทำให้เรารู้สึกว่าปัญหาเรามันยังไม่หนักหนาจนเกินไปนัก แต่บางทีมันก็ไมยุติธรรมกับคนๆ นั้น ที่ต้องไปเอาชีวิตของเขามาเปรียบเทียบ เพื่อทำให้ตัวเราสบายใจขึ้น   
 
อะไรที่เกิดขึ้นสิ่งนั้นดีเสมอ
จริงๆมันอาจไม่ดีหรอก บางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราโดยไม่ทันคาดคิด มันก็ไม่ดีเอาซะเลย เช่นตกงาน คนในครอบครัวเจ็บป่วย แฟนทิ้ง หรืออะไรก็ตาม เกิดแล้วมันก็ไม่ดีหรอก มันจะดีได้ยังไง หรือสิ่งที่ดีมันอาจเป็นตอนที่หลังจากนั้นก็ได้ เช่นว่า ตกงานแต่ก็ทำให้เรามีเวลาไปทำอะไรที่ไม่เคยมีโอกาสได้ทำ คนในครอบครัวเจ็บป่วย ก็ทำให้เราไม่ประมาทในการใช้ชีวิตและหันมาใส่ใจกันมากขึ้น แฟนทิ้งก็อาจะเป็นช่วงจังหวะที่ดีที่ทำให้เราได้เริ่มต้นอะไรใหม่ๆ  เราอาจจะเปลี่ยนตัวเองไปหลังเจอมรสุมชีวิตที่ผ่านเข้ามา แบบนั้นมากกว่าใช่ไหมที่จะเป็นสิ่งดีที่เกิดขึ้น
 
ทุกปัญหามีทางออก
คงไม่ใช่ทุกปัญหาหรือเปล่าที่มีทางให้ออก บางปัญหามันไม่มีทางไปจริงๆ  วิธีแก้ไขทำได้ก็แค่ปล่อยวางไว้ และให้มันค่อยๆ คลี่คลายไปเอง บอกตัวเองว่าช่างมัน และยอมรับให้ได้ นั่นอาจจะเป็นทางออกของปัญหาที่เรากำลังหาอยู่ก็ได้
 
ชีวิตก็แบบนี้มีขึ้นมีลง
แล้วจังหวะที่เราจะขึ้นมันจะมาเมื่อไหร่ นี่เราก็ลงมาตั้งนานแล้ว แทบจะติดพื้นอยู่แล้ว คำว่าขึ้นที่ว่า มันจะมีจริงๆ สำหรับชีวิตของเราเปล่า หรือมันอาจไม่มีเลย
 
อย่าคิดมาก สู้ๆ
ก่อนจะเล่าปัญหาให้ใครสักคนฟัง บางทีก็ผ่านการสู้มาจนแทบหมดแรงแล้ว ผ่านการคิดจนไม่อยากจะคิดให้เหนื่อยอีกแล้ว บางครั้งคำปลอบใจที่บอกมา ก็อยากจะบอกกลับไปว่า สู้แล้ว และอย่าเพิ่งบอกให้สู้ต่อเลย ตอนนี้ขอพักก่อนได้ไหม
 
ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้
ใครบอกเรื่องแค่นี้ มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้เลย และคำว่าไม่เป็นไร จริงๆ แล้วมันเป็นนะ และเป็นมากๆ ด้วย
 
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด
 
แล้วทำไมมันต้องเกิดกับเรา ทำไมมันต้องมาเกิดเรื่องแบบนี้กับเรา ไม่มีเหตุผลดีๆ ที่จะมารองรับให้เข้าใจได้เลย
 
ปัญหาที่เกิดขึ้น เราจะรู้สึกว่าเป็นปัญหาใหญ่มากหรือเป็นปัญหาเพียงเล็กน้อย
จะก้าวข้ามมันไปได้หรือไม่  และทุกคำปลอบใจที่ผ่านเข้ามา
 
สุดท้ายก็อยู่ที่มุมที่เราจะเลือกมอง
อยู่ที่ด้านที่เราอยากจะเห็น
อยู่ที่วิธีคิดที่เราจะเอาไปใช้
 
ซึ่งไม่ว่าจะแบบไหน
มันก็มีผลต่อการใช้ชีวิตต่อไปด้วยกันทั้งนั้น
และผลลัพธ์ที่ได้มันไม่มีทางที่จะเหมือนกัน
 
ไม่เหมือนกับการคิดเลข
 
ที่ไม่ว่าจะคิดจากวิธีการไหน เครื่องคิดเลข คิดในใจ ลูกคิด หรือคิดจากหลักสูตรคิดเร็ว
ผลลัพธ์สุดท้ายจะออกมาเหมือนกันเสมอ
 
เช่น 1 บวก 1 เท่ากับ 2 ไม่มีทางจะเป็นคำตอบอื่น
 
แต่การคิดแก้ปัญหาของชีวิต
 
1 บวก 1 จะเท่ากับ 2 หรือกลายเป็นศูนย์ 
 
ผลลัพธ์สุดท้ายจะเหลือเท่าไหร่
 
คำปลอบใจสุดท้ายอาจะเป็นแค่ประโยคง่ายๆ ที่ว่า
 
มันก็อยู่ที่ตัวของเราเอง