น่าจะเป็นสูตรเกมสูตรแรกที่ฉันรู้จักตั้งแต่อายุยังไม่ถึง 5 ขวบ ฉันยังตัวเล็ก ก็ได้แต่นั่งดูพวกเด็กรุ่นโตๆเค้าเล่นกัน เครื่องสีครีมแดง จอยบังคับสี่เหลี่ยม ภาพเคลื่อนไหวของตัวละครที่ขยับไปตามสั่ง เปิดโลกใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจให้ฉัน และทุกครั้งที่เห็นพวกเด็กโตเล่น ก็ต้องเล่นพร้อมกับสูตรเกมทุกครั้ง แน่ล่ะ ไม่มีใครชอบความพ่ายแพ้ และ ชีวิตที่ให้ในเกมเพียง 3 ชีวิต โอกาสชนะเกมก็น้อยกว่า 30 ตัวเห็นๆ และใครล่ะจะไม่ชอบความได้เปรียบเหนือคู่แข่ง
จากเกมหนึ่งสู่เกมหนึ่ง
จากที่ต้องเล่นทั้งเกม หลังๆก็ใส่สูตรข้ามไปฉากสุดท้าย
เล่นชนะเกมนั้นใน 1 ชั่วโมง แล้วก็เลิกสนใจเกมนั้นอีกต่อไป
ความสนุกกลายเป็นการค้นหาสูตรเกมใหม่ๆ มากกว่าการเล่นไปตามเกม เกมไหนที่ไม่มีสูตร ก็ตัดสินว่าเกมนั่นไม่น่าเล่น ไม่น่าสนใจ
แน่นอนว่า ฉันได้รับความคิดแบบนั้นติดมาด้วย
ติดมาจนครึ่งชีวิตหลังจากนั้น
ฉันมักหาสูตรโกงเกม เฉลยเกม บทสรุปมาเตรียมไว้ ก่อนที่จะได้เริ่มเล่นเกมนั้นเสียอีก
ความพยายามที่ใช้ คือใช้เพื่อเล่นไปตามสิ่งที่รู้ล่วงหน้าว่าต้องทำอะไร เล่นตามหนังสือเป๊ะๆ ไม่ออกนอกคำบอก ไม่เถลไถล จริงอยู่ว่ามันได้พบกับทุกอย่างที่เกมซ่อนไว้ให้ แต่ในตอนนั้น ฉันไม่รู้หรอกว่า แม้เราจะได้พบกับทุกรายละเอียดภายในเกม แต่เราได้พลาดของขวัญที่แต่ละเกมตั้งใจซ่อนไว้ให้ และเมื่อพลาดแล้วก็พลาดเลย ไม่มีวันกลับไปรับได้อีก
คล้ายกับการรับของขวัญที่มีคนแกะห่อให้แล้ว
ฉันพลาด First Impression
พลาดประสบการณ์ที่จะอินกับมัน
พลาดความน่าตื่นเต้น ที่ทำให้ใจเต้นแรง
พลาดความทรงจำดีดี
อย่างที่บอก ในตอนนั้นฉันไม่รู้สึกหรอกว่าได้พลาดอะไรไปบ้าง
และแล้วความคิดพึ่งสูตรเกมแบบนั้น มันก็ได้ลามออกมานอกเกม
ฉันกลายเป็นคนติดความง่าย หนีปัญหา เลี่ยงอุปสรรค ต้องพึ่งคนอื่นตลอด ชอบเถียง และเอาแต่ใจ
ฉันติดความคิดเกลียดการพ่ายแพ้ แต่ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้สำเร็จ
และในวันหนึ่งของอายุ 14 ก็มีสิ่งที่เปลี่ยนความคิดของฉันไปแบบพลิกฝ่ามือ ในช่วงนั้นมีเกมฮิต ที่ทุกคนคงเคยได้สัมผัส ชื่อ Sudoku เกมปริศนา ให้เติมเลขให้ครบทุกช่อง โดยตัวเลขจะไม่ซ้ำกันทั้งแนวตั้งและแนวนอน แม้ว่าจะเคยเห็นผ่านตามาก่อนตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยได้เล่นจริงจังเลยสักครั้ง แอบคิดดูถูกด้วยว่า แค่เติมตัวเลขให้ครบ จะไปสนุกอะไร จะไปยากตรงไหน
เป็นครั้งแรกที่ฉันเล่นเกมที่มีเพียงวิธีเล่น ไม่มีสูตรโกง ไม่มีเฉลยท้ายเล่ม เล่นโดยลองตั้งใจเล่นตามเกมจริงๆ
ในความยากระดับ 1 ในตอนนั้น ฉันใช้เวลา 6 ชั่วโมง ถึงเติมครบทุกช่องได้สำเร็จ นั่งทบทวนความรู้สึกตัวเองนิ่งเนิ่นนานอยู่พักหนึ่ง
เฮ้ย! ตอนเติมเต็มแถวแรกใจมันเต้นแรงว่ะ
เฮ้ย! มันประทับใจว่ะ
เฮ้ย! ทำได้ว่ะ
เฮ้ย! เจอเทคนิคด้วยตัวเองด้วยว่ะ
เสพติด Sudoku เสพติดความยากที่ขึ้นไปเรื่อยๆ เลเวล อัพ จากตารางเดี่ยว เล่นแบบไขว้ควบ 5 ตาราง ยิ่งตัวเลขตั้งต้นน้อย ยิ่งท้าทาย ยิ่งชอบ
กลายเป็นเซียน Sudoku
กลายเป็นเขียนเทคนิคสอนให้คนอื่น
ความคิดของฉันเปลี่ยนไป หลังจากนั้น ฉันชอบชีวิตที่ไม่พึ่งสูตรใดใด เพราะฉันชอบความรู้สึกในตอนที่ปลดล็อกปัญหาได้สำเร็จ ฉันรู้สึกสะใจจากชัยชนะเหนืออุปสรรค
ฉันติดความคิดแบบนั้น
ติดตั้งแต่ครึ่งชีวิตจนมาถึงปัจจุบันนี้
ฉันคงเลเวล อัพ แล้วแหละ
สิ่งหลักๆที่ต้องขอบคุณ คือนิสัยไม่ชอบความพ่ายแพ้ ที่ถูกสั่งสมมา และไม่เคยเปลี่ยนไป
อ้อ! อันที่จริง ก็เปลี่ยนไปนิดหน่อย เพราะฉันไม่เอามาใช้กับใคร แต่ใช้กับปัญหาเท่านั้น
เวลาเจอปัญหา ฉันกลายเป็นรู้สึกสนุก ต้องทุ่มพลังลงไปคิด ลงไปเอาชนะให้ได้
จากคนที่ต้องพึ่งคนอื่นให้ช่วยแก้ปัญหา
กลายเป็นที่พึ่งที่ช่วยแก้ปัญหาให้คนอื่น
และถ้าเจอปัญหาหนักๆที่มองไม่เห็นทางแก้
ฉันจะคิดถึง Sudoku
นี่ล่ะมั้ง สูตรโกงของฉัน
