วันนึงผมได้มีโอกาสอ่านหนังสือเล่มนึงที่มีชื่อว่า “เราไม่ได้อยู่คนเดียว อยู่คนเดียว” ในหนังสือมีประโยคนึงที่น่าสนใจ เขาบอกว่า “คนบางคนผ่านเข้ามาในชีวิตเรา เพียงเพื่อบอกว่าทับทิมกรอบเจ้านี้อร่อย ฟังเหมือนไม่มีค่านะ แต่ทุกครั้งที่เราผ่านร้านทับทิมกรอบ เราจะคิดถึงคนๆนั้น”
พอได้อ่านแล้วมันทำให้เรานึกย้อนมองดูตัวเราเองเลยนะ ว่าเออ เราก็เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ในชีวิตเหมือนกัน ผมเชื่อว่าทุกคนต้องเคยมีความรักที่ดี ผมเองก็เคยมี มีความรักที่สวยงาม เป็นความรักที่มีความสุขมาก มากที่สุดเลยก็ว่าได้ สุขมากจนผมรู้สึกว่าความรักครั้งนี้มันจะไม่มีทางหายไปไหนแน่นอน จนเมื่อผมรู้สึกตัวอีกที ทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว ผมหลงลืมที่จะดูแลความรักนั้นให้ดี สุดท้ายแล้วความรักนั้นอยู่กับเราได้ไม่นาน เขาจากผมไป ทิ้งไว้เหลือเพียงแค่ความทรงจำ
ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน ผมเองก็มีร้านอาหารที่เรามักไปด้วยกันเป็นประจำ แต่ไม่ใช่ร้านทับทิมกรอบนะ ของผมเป็นร้านสเต๊ก ผมเป็นคนชอบทานสเต๊ก เราจะมีร้านประจำที่รู้กันอยู่สองคน ทานจนเจ้าของร้านจำได้ว่าเราจะสั่งเมนูอะไร แน่นอนผมเองก็จำได้ว่าเธอชอบทานอะไร เธอจะเป็นคนทานสเต๊กไก่แต่ไม่ทานหนัง ผมเองก็จะเป็นคนจัดการทานหนังไก่แทนเธอในทุกๆครั้ง ผมจำรสชาติของอาหารของร้านนั้นได้อย่างดี แต่พอเมื่อเราเลิกกัน ผมก็แทบจะไม่ค่อยได้ไปร้านนั้นอีกเลย แม้ว่าผมจะคิดถึงอาหารจานเดิมที่เคยกินด้วยกันก็ตาม อาจจะเพราะผมเองก็ยังคงทำใจไม่ได้ที่จะต้องไปที่นั้นเพียงคนเดียว
แต่เมื่อวันนึงที่ผมรู้สึกว่าตัวเราเองเข้มแข็งมากพอแล้ว ผมจึงกลับไปทานอาหารร้านนั้นอีกครั้งเพียงลำพัง น่าแปลกเหมือนกันที่รสชาติของสเต๊กจานนั้นมันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นั่งทานไปใจก็นั่งคิดย้อนถึงบรรยากาศเดิมๆที่เคยมีในร้านนี้ แต่สิ่งที่มันไม่เหมือนเดิมคือผมนั่งอยู่เพียงลำพัง พล่างคิดไปในใจว่าทำไมสเต๊กจานนี้มันถึงไม่อร่อยเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา รู้สึกตัวอีกที น้ำตาผมก็ไหลหยดลงจานอาหารโดยไม่รู้ตัว หรือว่า ที่ผมกลับมาที่ร้านนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่ได้คิดถึงอาหารจานนี้ แต่ผมกำลังคิดถึงเธอ คิดถึงคนที่เคยนั่งทานอยู่ข้างๆกันเสมอ มาวันนี้ทุกๆอย่างมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว แม้ว่ามันจะเป็นอาหารจานเดิมที่เราเคยนั่งกินข้างๆกันก็ตาม มาคนเดียวในร้านเดิมนี้มันทรมานดีเหมือนกันนะ ในขณะที่กำลังควบคุมสติตัวเองและใจให้เลิกสั่นตามอารมณ์ไปนั้น จู่ๆเจ้าของร้านที่แทบจะไม่เคยคุยกันก็ทักแบบซ้ำให้ได้เจ็บปวดเพิ่มว่า “อ่าว วันนี้แฟนไม่มาด้วยหรอ” ก็ได้แต่ฝืนยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ครับ วันนี้ผมมาคนเดียวครับ”
ความทรงจำบางครั้งมันก็สวยงามน่ะ ความทรงจำบางครั้งมันก็เจ็บปวดเช่นกัน แต่ทุกๆความเจ็บปวดมันจะสอนเราอยู่เสมอ สอนให้เราอยู่อย่างเข้มแข็ง ให้เราลุกขึ้นสู้อย่าอ่อนแอ และมันจะทำให้เราได้เรียนรู้อะไรบางอย่าง ให้เราได้รู้จักดูแลความรักให้ดีมากกว่านี้ หรือแม้กระทั่งทำให้ได้รู้ว่าอาหารจานนี้มันเคยอร่อยมากแค่ไหน และ ถ้าวันนี้คุณกำลังมีความรัก ขอให้รักษาความรักนั้นไว้ แล้วดูแลให้ดีที่สุด เพราะเมื่อถึงสุดท้ายแล้ววันนึงคุณจะได้ไม่มานั่งรู้สึกเสียใจและเสียดายโอกาสที่ผ่านมา เหมือนที่ผมกำลังเป็น………
