ก็เพราะว่าขี้เกรงใจไง เลยเสียไปหมด

ผู้ใหญ่ท่านนึงเคยกล่าวว่า หากอยากล้มเหลวในชีวิต ให้ลองเอาใจคนรอบข้างให้ครบทุกคน
ในวัย 20 เรามองคำกล่าวนี้ในแบบนึง เพราะไม่เข้าใจ ว่าการเอาใจคนทุกคน มันจะไปทำให้ชีวิตล้มเหลวได้ยังไง

ในวัยใกล้ 30 เราเริ่มเข้าใจคำกล่าวนี้มากขึ้น เพราะว่าการเอาใจทุกคน หรือกระทั่งการพยายามเอาใจทุกคน คือการที่เราไม่ได้ตอบสนองความต้องการจริงของตัวเองแม้แต่น้อย
แล้วการเอาใจคนอื่นไม่ดีอย่างไร

ข้อที่หนึ่ง
ไม่มีใครสามารถเอาใจคนรอบตัวครบทุกคนได้ เราไม่สามารถเอาใจทุกคนได้ ถึงแม้มันจะจริงอยู่ที่ว่า คนเราควรมีความเกรงใจในผู้อื่น แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน และจะลืมไปไม่ได้เลย คือเราก็ต้องเกรงใจตัวเองด้วย หากเราพยายามที่จะไม่เบียดเบียนผู้อื่น เราก็ต้องไม่เบียดเบียนตนเองเช่นกัน

ข้อที่สอง
ตัวเราเองคือผู้รับผิดชอบในผลของการกระทำ ถ้าการที่เราเอาใจ หรือตามใจ คนหนี่งคนใดมันให้ผลลัพธ์ที่ดีก็ดีไป แต่หากไม่ เราจะก่นด่า หรือโยนความผิดออกจากตัวเองหรือเปล่า

คนหลายคน ไม่กล้าปฏิเสธ และอดทนทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ แต่ได้ก็นำความไม่พอใจไปบ่นระบายกับคนอื่นๆ สร้างความอึดอัดใจ สร้างบรรยากาศที่ขุ่นมัว  เลวร้ายกว่าการตัดสินใจปฏิเสธออกไปมากมายหลายเท่านัก

ทางแก้ที่ง่ายที่สุด คือเริ่มจากการปรับทัศนคติของตนเอง ให้ไม่รู้สึกแปลกกับการปฏิเสธ  ที่จะยากหน่อย ก็ในครั้งแรกเท่านั้น และที่สำคัญ คำชื่นชมที่ได้รับจากการเบียดเบียนตนเอง มันไม่ใช่สิ่งดีเลยแม้แต่น้อย

การกล้าปฎิเสธ กล้าตัดสินใจ และความเด็ดขาด คือคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้หากเราอยากจะเป็นผู้นำ เพราะฉะนั้น การเริ่มต้นจากการกล้าปฏิเสธและไม่พยายามเอาอกเอาใจทุกคนไปทั่ว น่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำได้ไม่ยากนัก

ลองทำตัวเป็นฝรั่งดูบ้าง ที่เรามักมองว่าฝรั่งพูดตรงมันไม่ใช่เพราะเขาเห็นแก่ตัว แต่เขารักษาสิทธิพื้นฐานความเป็นมนุษย์ที่ทุกคนพึงมี นั่นคือการยืนหยัดเพื่อความต้องการที่แท้จริงของตนเอง ไม่แปลกที่ในภาษาอังกฤษจะไม่มีคำว่า “เกรงใจ” แบบเป๊ะๆ จะมีคำที่ใกล้เคียงที่สุดก็แค่คำว่า Considerate ที่แปลได้ว่า เป็นคนที่นึกถึงคนอื่น ก็เท่านั้น ฝรั่งจึงมักมองว่าคนไทยพูดจาอ้อมค้อม แต่จริงๆแล้วโดยพื้นฐาน เราถูกปลูกฝังให้มีความอ่อมน้อมถ่อมตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่อาวุโสกว่า เราจึงไม่กล้าพูดทุกสิ่งที่คิดเอาไป และกลายเป็นประโยคยอดฮิตที่ว่า คนไทยขี้เกรงใจ

ตอนไปเรียนที่อเมริกา แพรวเคยโดนรูมเมทชาวไอร์แลนด์เหนือ มาสะกิดแกมสั่งให้ออกไปคุยโทรศัพท์นอกห้อง เพราะเขาจะนอน และเรานอนห้องเดียวกัน จำได้เลยว่าตอนนั้น (6 ปีที่แล้ว) ไม่ค่อยพอใจเท่าไร เพราะมัวแต่คิดในมุมตัวเองว่า คุยเสียงเบาแค่นี้ทำไมต้องออกไปคุยข้างนอกด้วย และมีสิทธิ์อะไรมาสั่งเรา แต่พออยู่ไปอยู่มา ก็เริ่มเข้าใจว่าเขาก็แค่รักษาสิทธิของเขาเท่านั้น ไม่ได้ไม่พอใจอะไรเราเลยแม้แต่น้อย

ความเกรงใจเป็นสิ่งดีค่ะ แต่ก็อย่าปล่อยให้ถูกเอาเปรียบจนลำบากตัวเองแล้วกันนะคะ