มีโอกาสได้พูดคุยกับใครหลายๆคน ที่สูญเสียคนในครอบครัว จึงเข้าใจว่า “มันเป็นความเจ็บลึกที่ลบอย่างไร ก็ไม่มีวันหาย” กว่าที่รักจะก่อตัว กว่าที่จะได้รู้จักคำว่าผูกพัน มันต้องแลกกับอะไรหลายๆอย่าง หนึ่งในนั้นคือ “เวลา” เวลาทำให้คนสองคนรักกัน เวลาทำให้เด็กลืมตาดูโลก แต่เวลาไม่อาจลบความเสียใจจากการสูญเสียไปได้
หากครอบครัวไหนสูญเสียเสาหลักไป รอยแผลแรกที่จะเกิดขึ้นในชีวิตคือ ค่าใช้จ่าย สิ้นซึ่งเสาหลัก รายได้ภายในครอบครัวก็ลดลง หรือในบางรายอาจไม่มีเลย รอยแผลต่อมา คือ ชีวิตที่เปลี่ยนไป จากรอยยิ้มที่เคยเห็น วันนี้เหลือเพียงภาพลางๆ อาหารรสดีที่เคยทานพร้อมหน้า วันนี้อาจเหลือเพียงรสชาติที่จืดจาง
หนึ่งในเคสศึกษาเล่าว่า เธอได้สูญเสียพ่อผู้เป็นเสาหลักไปจากการล้มป่วย และรักษาตัวมาเป็นเวลายาวนาน แต่สุดท้ายกลับ “ไม่ทัน” เธอสูญเสียคุณพ่อที่จากไปอย่างสงบ เหลือเพียงความเงียบภายในบ้านเต็มไปด้วยมวลแห่งความเศร้า แม่ของเธอผู้เป็นภรรยาใช้ชีวิตทุกๆวันให้มีกำลังใจ ด้วยการมองรูปภาพสามีใบนั้น ซ้ำๆ รูปเดิม คนเดิม แต่…ความทรงจำกลับไม่เหมือนเดิม
“ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน เธอสบายดีไหม?”
วันนี้รักอาจไม่ใช่คำตอบของทุกเรื่อง แต่รักก็ยังคงเป็นเพื่อนคอยปลอบประโลมเรา
“ในวันก่อนพ่อสิ้นใจ เธอได้เตรียมใจไว้อยู่แล้ว และเมื่อท่านจากไป ความรู้สึกแรกที่เข้ามาในใจ คือ อยากอยู่เงียบๆคนเดียว”ตั้งแต่นั้นมาแววตาที่เราได้เห็นผู้หญิงคนนี้ ถูกเปลี่ยนจาก Brightness สู่ Sadness โลกของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว…
ไม่มีคำแนะนำใดในนี้ นอกจากทิ้งความเจ็บปวดนั้นไว้เบื้องหลัง เพราะเบื้องหน้าคุณคือคนที่มีรอยยิ้มสวยงามที่สุดคนหนึ่ง
อยากให้เดินไปข้างหน้า พร้อมบทบาทใหม่ในชีวิต เพราะตอนนี้คุณคือฮีโร่ที่ไม่มีวันตาย ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับคุณ น้อยคนที่อาจจะรับมือไหว หากคุณยังโอบกอดความเจ็บปวดนั้นไว้ เราขอเป็นตัวแทนที่จะบอกว่า “คุณจะไม่เจ็บปวดอย่างลำพัง” เพราะคุณมี “รัก” เป็นเพื่อนร่วมทาง และ “รัก” จะสร้างชีวิตใหม่ให้กับคุณ…
