คุณ ‘เสพติดการท่องเที่ยว’ มากเกินไปหรือไม่?

ฝรั่งนิยามคำว่า ‘Travelholic’ ว่าเป็นอาการเสพติดการท่องเที่ยว ซึ่งผู้ประสบมักจะรู้สึกตื่นเต้น รู้สึกกระฉับกระเฉงเมื่อได้ท่องเที่ยวหรือวางแผนทริปล่วงหน้า แม้ว่าจะไม่รุนแรงเหมือนเป็นโรคแต่หากมากเกินพอดีก็อาจจัดเป็นพฤติกรรมที่ก่อให้เกิดผลกระทบต่อการดำเนินชีวิตได้ บางคนอาจจะถึงขั้นไม่มีกะจิตกะใจทำงานหากไม่ได้วางแผนปักหมุด หรือบางคนอาจไม่มีเงินเก็บส่วนตัวก็เป็นได้ ดังนั้นเตรียมปากกากับกระดาษของคุณแล้วมากเช็คกันดีกว่าว่า คุณเข้าข่าย ‘Travelholic’ หรือไม่
 
สมุดจดงานเต็มไปด้วย วันลาพักร้อน
หนึ่งเดือนจดคิวงานอยู่สองวัน นอกนั้นเป็นคิวลาพักร้อน ลากิจ ลาป่วย นอกจากนั้นยังมีขีดๆเขียนเรื่องวันเช็คอินเช็คเอ้าท์ ไฟลท์บินไปบินกลับ เผลอๆเดือนหนึ่งๆ คุณมีทริปเที่ยวมากกว่าสองครั้งขึ้นไปด้วยซ้ำ ฟังดูว่า ‘เอ๊ะ!...คุณจะจัดการชีวิตการทำงานยังไง’ แต่คุณก็สามารถบอกตัวเองว่าฉันจัดการได้ เช่น บินศุกร์ กลับจันทร์ ลาแค่วันเดียว และอาจจะมีเหตุผลเพื่อซัพพอร์ตว่า ‘เอาโน๊ตบุคไปด้วยค่ะ...ทำงานที่นั่นได้สบายมาก’ แถมระหว่างพักร้อนครั้งนี้ คุณก็คิดทริปเผื่อการพักร้อนครั้งหน้าอีกด้วย
 
ชีวิตเริ่มน่าเบื่อขึ้นทุกวัน
หากภายในสามเดือนคุณไม่ได้ออกไปเที่ยวไหน คุณจะมองว่าไทม์ไลน์ชีวิตเริ่มซ้ำๆ เริ่มน่าเบื่อ...คุณอยากแลกงานประจำที่มั่นคงหรือรายได้ดี กับงานที่คุณได้ออกเที่ยวฟรีๆ บางรายพยายามผสมเรื่องงานเข้ากับเรื่องเที่ยว เช่น ขอไปประชุมทีมที่ต่างจังหวัด ขอไปเทคคอร์สที่ต่างประเทศ เป็นต้น
 
คิดงานไม่ออก...ต้องขอไปสร้างแรงบันดาลใจ
หากคุณทำงานสายอาร์ต...ก่อนหน้านั้น คุณอาจจะเปิดอ่านบทความ หยิบหนังสือ ดูหนังสักเรื่องคุณก็จะเริ่มสร้างสรรค์ชิ้นงานใหม่ๆได้ แต่หลังจากนั้นคุณจะมีเหตุผลทำนองว่า ‘ถ้าไม่ไปเปิดหูเปิดหน้า สมองมันจะตันไปหมด’ คุณเลยต้องไปเห็น ไปดู หรือไปซ้ำรอยอีกครั้งด้วยตัวเอง ถึงกลับมาปั่นงานต่อได้
 
อาหารจานโปรดของคุณ ไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทย
เมื่อคุณคิดถึงอาหารจานโปรดสัญชาติต่างๆคุณจะไม่คิดถึงร้านอาหารที่ไทย อยากกินอาหารอิตาเลี่ยนก็ต้องไปที่อิตาลี อยากกินอาหารญี่ปุ่นก็ต้องบินไปซ้ำที่ญี่ปุ่น  และเมนูก็ต้องแอดว๊านซ์กว่าคนอื่นอีกหนึ่งสเต็ป คุณจะไม่แล ซูชิ สเต็ก หรือพิซซ่า คุณจะอยากจะหม่ำ เวลลิงตัน ไคเซกิ ไปจนถึงบูร์กิญง และที่สำคัญไม่ได้อยากลองไปกินเพราะอ่านรีวิวนะ แต่หลายๆเมนูเคยกินมาแล้วต่างหาก เลยรู้ดีกว่าใคร
 
รูปในเฟสบุกของคุณมีความ Exotic สูงสุด
 เซลฟี่กับกาแฟแบรนด์หรู หรือเซลฟี่กับอาหารเหลา ต้องหลบไปก่อน คุณจะมีภาพถ่ายกับซากปรักหักพังของวิหารโบราณ เซลฟี่กับโคอาล่า หรือภาพแหวกว่ายธาราไปเจอเต่าทะเล แต่ละภาพมีความ Unique กว่าคนอื่น
 
คุณรู้จักเครือข่ายสายการบิน โรงแรม และส่วนลดดีลต่างๆมากมายก่ายกอง
ในสมาร์ทโฟนของคุณมีสารพัดแอพจองตั๋วเครื่องบิน แอพจองโรงแรม ตลอดจนแอพส่วนลดต่างๆ คุณสามารถตอบคำถามเพื่อนได้เสมอว่าตอนนี้จังหวัดหรือประเทศไหน มีโปรไฟไหม้บินได้ราคาถูก หรือมีส่วนลดที่พัก หรือโปรแถมอาหาร รวมถึงความรู้สึกคุณเปลี่ยนได้โดยง่าย อย่างประเทศไหนที่คุณไม่อยากไปตั้งแต่ต้น แต่พอเห็นอีเมลแจ้งดีลส่วนลดปุ๊บ คุณก็พร้อมเปลี่ยนใจแล้ว วางแผนที่จะไปทันที
 
คุณรู้จักเมืองรองของแต่ละประเทศเป็นอย่างดี
เมืองฮิตๆที่คนชอบไปเที่ยวกันคุณอาจจะเบื่อซะแล้ว คุณจึงรู้จักเมืองรอง หรือสถานที่ท่องเที่ยวที่คนอาจจะไม่ได้ฮิตเป็นอันดับหนึ่ง แต่คุณก็อธิบายฉอดๆได้ว่า ควรไปเที่ยวมุมไหน ถ่ายรูปยังไง หรือกินอะไร
 
คุณจำสภาพอากาศและช่วงเทศกาลในแต่ละโซนได้ดีเยี่ยม
คุณรู้หมดว่า ประเทศนี้มีมรสุมในเดือนนี้ เดือนนี้หนาว เดือนนี้ใบเมเปิ้ลออก เดือนนี้ดอกไม้กำลังผลิดอก ทำให้สามารถเลือกเสื้อผ้าและวางแผนทริปได้อย่างเป๊ะทีเดียว รวมถึงรู้หมดว่าเทศกาลในแต่ละประเทศอันไหนดีงามน่าไปเยือน แม้ว่าช่วงนั้นตั๋วจะแพงมหาโหดแค่ไหน...คุณก็หาได้แคร์ไม่
 
คุณรู้สถานที่ชมพระอาทิตย์ขึ้นสวยๆมากกว่า 5 แห่ง
หากอยากไปนั่งชิวๆริมทะเลดูพระอาทิตย์ตกดิน คุณจะอธิบายได้ว่าควรไปปักหมุดตรงไหนตรงไหนย้อนแสง รวมถึงคุณสามารถอธิบายความแตกต่างระหว่าง อ่าวหรือหาดในแต่ละเกาะ ว่ามีความแตกต่างกันอย่างไร ทรายละเอียดไหม หินบาดเท่าไหม ราคาทัวร์ ความสวยของปะการัง ไปยันความมันส์ของผับ
 
คุณสมัครบัตรเครดิตเพื่อการท่องเที่ยวโดยเฉพาะ
คุณเริ่มไม่ใส่ใจเงินเก็บ และทำการสมัครบัตรมาเพื่อรูดค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าโรงแรมและช็อปปิ้งของฝาก บางคนมีบัตรถึง 5 ใบ ที่วงเงินเต็มจนเริ่มชักหน้าไม่ถึงหลังเพราะเรื่องท่องเที่ยวล้วนๆก็มี
 
คุณใช้เวลาส่วนใหญ่ในการอ่านบทความหรือดูรูปท่องเที่ยว
คุณได้รับแฟนตัวยงจากเพจท่องเที่ยวมากมายและมีความสุขจากการนั่งดูรูปที่เพื่อนโพสในเฟสบุกหรือไอจี คุณอดไม่ได้ที่จะไปมีปฏิสัมพันธ์ และใช้เวลาหมดไปกับการคอมเมนท์ การถามเส้นทาง เพื่อแพลนว่า...ปลายปีไปไหนดี
 
คุณทำงานหนักมากขึ้น
ไม่ว่าจะทำเพื่อหาเงินมาผ่อนชำระบัตรเครดิตที่รูดไปครั้งก่อนหรือเพราะว่าปลายปีมีแพลนไป มอสโคว์ หรือ เอดินเบอระ แต่โดยรวมแล้วก็คือขยันปั๊มเงินเพื่อเที่ยวนั่นเอง
 
สัตว์เลี้ยงตัวโปรดเริ่มเป็นปัญหาในการใช้ชีวิต
บรรดาสุนัข แมว และปลาที่เคยรักนักหนา เริ่มกลายเป็นภาระ เพราะทุกครั้งที่คุณวางแผนท่องเที่ยว คุณต้องกันค่าใช้จ่ายเพื่อหาคนมาช่วยดูแล ค่อยให้ค่าอาหาร ในปีหนึ่งๆคุณเริ่มวิตกถึงค่าสถานที่รับฝากสัตว์เลี้ยงเหล่านั้น แล้วจะคิดว่าเงินส่วนนั้นถ้าเอามาเป็นค่าโรงแรมก็ได้ตั้งหนึ่งคืนอ