งานวิจัยนี้ เป็นงานวิจัยวงแคบ ทดลองกับสุนัข 34 ตัว และเจ้าของของพวกเขา โดยนักวิจัยจำลองสถานการณ์ให้สุนัขกับเจ้าของแยกกันอยู่คนละห้อง จากนั้นแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มแรก เจ้าของต้องนั่งหลังประตูคอยส่งเสียงขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าเสียใจ เป็นเวลา 15 วินาที แล้วค่อยเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้ ส่วนชุดที่สองเจ้าของนั่งอยู่หลังประตูเช่นเดียวกัน แต่ค่อยๆ ส่งเสียงขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงปกติ ในทุกๆ 15 วินาที
ผลปรากฏว่า ชุดแรกมีสุนัขวิ่งเข้าไปเปิดประตูหาเจ้าของจำนวน 7 ตัว จาก 34 ตัว ส่วนชุดที่สองมีสุนัขวิ่งเข้าไปหา 9 ตัว จาก 34 ตัว ส่วนเวลาการวิ่งเข้าหาของสุนัขนั้น ชุดแรกทำเวลาโดยเฉลี่ย 23.43 วินาที ชุดสองทำเวลาโดยเฉลี่ย 95.89 วินาที
นอกจากนี้ ผู้วิจัยยังวัดอัตราการเต้นของหัวใจ และพฤติกรรมของสุนัขแต่ละตัวเพื่อวัดการตอบสนองต่อความเครียดในระหว่างการวิจัย ผลสรุปว่า สุนัขชุดแรกที่วิ่งเข้ามาเปิดประตูหาเจ้าของทั้ง 7 ตัวนั้นมีความเครียดน้อยกว่าสุนัขที่เหลือที่ไม่ได้ออกวิ่ง ส่วนสุนัขชุดสองที่วิ่งเข้ามาหาเจ้าของไม่ปรากฏความเครียดที่เชื่อมโยงกับการวิ่งไปเปิดประตูหาเจ้าของ
งานวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่า สุนัขสามารถเข้าช่วยเหลือมนุษย์ยามที่โศกเศร้าเสียใจ หรือต้องการความช่วยเหลือได้ เพราะสุนัขรู้จักเห็นอกเห็นใจ เข้าใจอารมณ์และสัมผัสความรู้สึกของมนุษย์ได้ ไม่ใช่เข้าช่วยเหลือเพราะเครียด หรือความกดดันใดๆ ทั้งสิ้น
แหล่งอ้างอิง
https://edition.cnn.com/2018/07/24/health/dogs-human-crying-empathy-study/index.html
https://link.springer.com/article/10.3758%2Fs13420-018-0332-3
